Αρμοδιότητα της Τελωνειακής Υπηρεσίας είναι η εφαρμογή της τελωνειακής και δασμολογικής νομοθεσίας, η βεβαίωση και είσπραξη δασμών και λοιπών φόρων και δικαιωμάτων, κατά την εισαγωγή, διαμετακόμιση, αποταμίευση, αποστολή, εξαγωγή και μεταφορά εμπορευμάτων και αποσκευών επιβατών, καθώς και η δίωξη του λαθρεμπορίου, και κάθε άλλη ανατιθέμενη υπηρεσία (ΒΔ 1/1961). Στις μέρες μας η αποστολή είναι πιο σύνθετη και περιλαμβάνει εκτός των άλλων και την καταπολέμηση των εσόδων από εγκληματικές ενέργειες.

Η Τελωνειακή Υπηρεσία χωρίζεται και διαρθρώνεται στην Κεντρική και στις Περιφερειακές υπηρεσίες μία από τις οποίες είναι και το Τελωνείο Ωρωπού.

Με την υπ’ αριθμ. Δ6Β 1168860 ΕΞ 2011/6/12/2011 απόφαση του Υπουργού Οικονομικών ανεστάλη η λειτουργία του Τοπικού Τελωνειακού Γραφείου Ωρωπού και η καθ’ ύλη και κατά τόπον αρμοδιότητά του περιήλθε στο Τελωνείο Αθηνών της Περιφερειακής Ενότητας Βόρειου Τομέα Αθηνών του Νομού Αττικής.

Το Τοπικό Ιστορικό Αρχείο Θεσσαλίας ιδρύθηκε με το Βασιλικό Διάταγμα υπ' αριθ. 565/1972, υπαγόμενο στο Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών και εξαρτώμενο από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους ως αποκεντρωμένη υπηρεσία τους. Η συντήρηση και λειτουργία του Ιστορικού Αρχείου βάρυνε την Εταιρεία Θεσσαλικων Ερευνών και η στέγασή του το Δήμο Βόλου. Με το νόμο 1946/1991 υπήχθη στην ενιαία υπηρεσία των Γ.Α.Κ. και μετονομάστηκε σε Γ.Α.Κ. - Αρχεία Νομού Μαγνησίας με έδρα τον Βόλο.

Η Συλλογή περιλαμβάνει μερικά τεύχη περιοδικών σε φωτοαντίγραφα, κυρίως φοιτητικών και σπουδαστικών (27 τίτλοι), καθώς και ορισμένα άρθρα από ανάλογα δελτία και περιοδικά, τα οποία συγκέντρωσε η φιλόλογος Καίτη Τοπάλη στο πλαίσιο των ερευνών της για τα νεανικά περιοδικά της δεκαετίας του ’60.

Ο Ιάκωβος Τομπάζης, που γεννήθηκε στον Πόρο το 1849, ήταν γιος του Νικολάου Τομπάζη (1815-1896) και της Αλεξάνδρας Χρυσικοπούλου, και εγγονός του Υδραίου ναυάρχου Μανώλη Ν. Τομπάζη (1784-1831). Αδέλφια του ήσαν οι: Ξανθή (1843), Μανώλης (1845), Παντελής (1847), Αλέξανδρος (1851) και Αναστασία (1854). Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του, γύρω στα 1870 αναγκάστηκε να ασχοληθεί με την κτηματική περιουσία στον Πόρο που κληρονόμησε από τον πατέρα του. Μετά την εμφάνιση της κομμιώδους νόσου στα εσπεριδοειδή του Πόρου αποφάσισε να μεταβεί στη Σικελία για να μελετήσει από κοντά την αντιμετώπιση του προβλήματος που είχε πλήξει και τα δένδρα της νότιας Ιταλίας. Επιστρέφοντας συνεταιρίστηκε με τους Α.Ζίννη και Α.Vazzano για την ίδρυση μονάδας που παρήγαγε αιθέραιο έλαιο και συμπυκνωμένο χυμό από τα λεμόνια. Η επιχείρηση απέτυχε, αλλά ο Ιάκωβος Τομπάζης συνέχισε να ασχολείται με τη Γεωπονία και το περιβόλι του Πόρου, όπου υπήρχαν και οι πρώτες μανταρινιές στην Ελλάδα (δώρο του ναυάρχου Χέυδεν στον πάππο του Μανώλη Τομπάζη). Ο Ιάκωβος Τομπάζης διετέλεσε βουλευτής Ύδρας και έγραψε τις παρακάτω μελέτες: “Αδελφοί Ιάκωβος και Μανώλης Τομπάζης. Συμβολή εις την ιστορίαν της Εθνικής Παλιγγενεσίας” (εκδ.Βιβλιοθήκης Μαρασλή, 1902), “Καλλιέργεια και ασθένειαι των εσπεριδοειδών” (1907) και “Ο φιλέλλην Ελβετός ιατρός Ανδρέας Λουδοβίκος Γκος” (1910).
Παντρεύτηκε την Αριέττα Σκαραμανγκά (1861-1948) με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά: την Αλεξάνδρα (1885-1963) σύζυγο Ι.Αλεξανδρώφ, την Υπατία (1887) σύζυγο Ν.Μαυρουδή, τη Δώρα (1888-1956) και τον Μανώλη (1891-1962;) σύζυγο Νάνσυ Ροδοκανάκη και σε δεύτερο γάμο Ελένης Ράνκεν. Πέθανε τον Απρίλιο του 1947 και ετάφη στην Αθήνα. (Για περισσότερες βιογραφικές πληροφορίες βλέπε έγγραφα του αρχείου).

Πρόκριτος της Ύδρας, ναυμάχος της Ελληνικής Επανάστασης και αρμοστής της Κρήτης. Αν και αρχικά αντιτάχθηκε στον ξεσηκωμό της Ύδρας στη συνέχεια έλαβε ενεργό ρόλο στον ναυτικό αγώνα. Το 1823 διορίστηκε αρμοστής Κρήτης. Αργότερα επιστρέφοντας στην Ύδρα πήρε μέρος στην επιχείρηση των Ψαρών και στη ναυμαχία του Γέροντα. Επί Καποδίστρια διορίστηκε διευθυντής ναυτικών υποθέσεων, εκλέχθηκε πληρεξούσιος στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση και γερουσιαστής.

Ο Ψαριανός υποπλοίαρχος Δημήτριος Τζώτζης ήταν γιος του πλοιάρχου και ιδιοκτήτη του πλοίου «Λεωνίδα» Αναγνώστη Τζώτζη. Πατέρας και γιος έλαβαν μέρος στη πολιορκία της Εύβοιας το 1822. Ο Αναγνώστης Τζώτζης συμμετείχε στον αποκλεισμό των παραλίων της Μ. Ασίας, Θράκης, και Μακεδονίας και σε όλες τις ναυμαχίες του στόλου των Ψαρών. Στάλθηκε από τη Βουλή των Ψαρών ως πληρεξούσιος με τον Ιωάννη Μ. Μιλαήτη στην κεντρική Διοίκηση της Ελλάδας.Ο γιος του Δημήτριος Τσότσης διορίστηκε σημαιοφόρος το 1836, προβιβάστηκε σε υποπλοίαρχο στην κορβέτα «Αμαλία» το 1839 και ετέθη σε διαθεσιμότητα το 1846. Ο Κωνσταντίνος Δημητρίου Τζώτζης, μαθητής της Σχολής Ευελπίδων τη δεκαετία του 1860 ήταν ανιψιός του Δημητρίου Χατζή Ιωάννη Κοντζιά.
[Στοιχεία αντλήθηκαν από τον Δημ. Σπανό, Η συμβολή των Ψαρών κατά το 1821. Αθήναι 1958.]

Διετέλεσε επί σειρά ετών κοινοτάρχης στην Αγιά Λάρισας και πρόεδρος της χορωδίας Αγιάς.

Πνευμονολόγος, Αναπληρωτής Καθηγητής

Ο Σοφοκλής Τζαννετής (Βούρλα Σµύρνης 1907 - Αθήνα 2001) γεννήθηκε το 1907 στα Βούρλα-Σµύρνης, αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1928 και έγινε Ανθυπολοχαγός Πεζικού. Το 1940 έλαβε µέρος στο Αλβανικό µέτωπο, ενώ το 1942 διέφυγε στη Μ. Ανατολή και συµµετείχε στη µάχη του Ελ Αλαµέιν και αργότερα στη µάχη του Ρίµινι, ως Διοικητής Τάγµατος. Στον εµφύλιο πήρε µέρος στις επιχειρήσεις του εθνικού στρατού µε το βαθµό του αντιστράτηγου. Το Δεκέµβριο του 1966 διετέλεσε Υπουργός Δηµοσίας Τάξεως. Μετά την 21 η Απριλίου αγωνίστηκε κατά της Δικτατορίας και γι’ αυτό το λόγο φυλακίστηκε και εκτοπίστηκε. Έγραψε τα βιβλία «Εθνική Άµυνα» και «Ταξιαρχία Ελ Αλαµέιν».