Ο Ευάγγελος Ρετζεπόπουλος, γιος του Αθανασίου, ήταν αξιωματικός του Ιππικού. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1894 και έλαβε μέρος στους πολέμους του 1913 και 1917-1923. Παραιτήθηκε από το στρατό στις 7 Απριλίου 1924.
Ο Αθανάσιος Ρετζεπόπουλος, σύμφωνα με τις επετηρίδες του ΕΚΠΑ για τα ακαδημαϊκά έτη 1920-1921 και 1923-1924, ήταν κατώτερος διοικητικός υπάλληλος (κλητήρας). Η οικογένεια Ρετζεπόπουλου κατοικούσε στην Αθήνα, στην οδό Αδριανού 49.
[Πηγή σύνταξης βιογραφικού: υλικό από το αρχείο, Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαίδεια, τ.5, σελ. 571 και Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών, Επετηρίς του Πανεπιστημιακού Έτους 1920-1921, σελ. 129 και Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών, Επετηρίς του Πανεπιστημιακού Έτους 1923-1924, σελ. 68]

Νομομαθής, οικονομολόγος, φιλόλογος και συγγραφέας με δημόσια δράση στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος. Το 1837 εισήλθε στο δικαστικό σώμα και έφτασε στον βαθμό του αεροπαγίτη λαμβάνοντας γενικά υψηλές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό. Το 1855 διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1861 τοποθετήθηκε πρεσβευτής της Ελλάδας στη Κων/λη αλλά σύντομα παραιτήθηκε. Επίσης το 1861 διορίστηκε υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας. Το διάστημα 1869-1890 ήταν διοικητής της Ε.Τ. Υπήρξε πρώτος πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και πρόεδρος της Επιτροπής των Κρητών. Κληροδότησε τη βιβλιοθήκη του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ο Χρήστος Ρεκλείτης, οικοδόμος από τα μαθητικά του χρόνια, στέλεχος της Ν.ΕΔΑ και της ΔΝΛ, δραστηριοποιήθηκε στο κίνημα των “μαθητών της νύχτας”, όπου υπήρξε πρόεδρος του ΣΕΜΜΕ. Στέλεχος του ΠΑΜ και της νεολαίας του στην περίοδο της δικτατορίας, μετά από δύο χρόνια παρανομίας συνελήφθη από την ασφάλεια και αφού βασανίστηκε σκληρά δικάστηκε και έμεινε φυλακή ώς το 1973.

Ο Σπυρίδων Ραυτόπουλος ήταν αξιωματικός. Έλαβε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Τον Μάρτιο του 1942 απέδρασε στη Μέση Ανατολή και εντάχθηκε στο Βασιλικό Ελληνικό Σώμα Μέσης Ανατολής. Ταγματάρχης, διετέλεσε υπασπιστής του υπουργού Εθνικής Αμύνης από τον Ιούλιο έως τον Νοέμβριο του 1942 και σε διάφορες επιτελικές θέσεις (Διεύθυνση Επιμελητείας, Γενικό Κέντρον Εκπαιδεύσεως, IV Γραφείο ΓΕΣ-Επιμελητεία, οργάνωση και λειτουργία Στρατοδικείων για τη στάση της Μέσης Ανατολής). Από τις 8 Νοεμβρίου 1944 έως τον Σεπτέμβριο του 1946 διετέλεσε υπασπιστής του βασιλικού οίκου του Διαδόχου Παύλου. Επέστρεψε στην Ελλάδα στις 18 Σεπτεμβρίου 1946.

Ελληνίδα γλύπτρια.

Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος έχει χαρακτηριστεί ως "ο πιο δημιουργικός, ο πιο παθιασμένος συγγραφέας της γενιάς του". Θεωρείται επίσης ο πρωτοπόρος της "γενιάς του '80". Δημοσίευσε το πρώτο βιβλίο του το 1979 (Κομματάκια) σε ηλικία μόλις 20 ετών και καθιερώθηκε ως ένας από τους πιο υποσχόμενους Έλληνες συγγραφείς. Τα δύο επόμενα βιβλία του "Διόδια"(1982) και "Τα τζιτζίκια" συμπλήρωσαν μια τριλογία πορτραίτων της γενιάς του. "Τα Τζιτζίκια" εκδόθηκαν και στα αγγλικά. Μέχρι σήμερα, ο Ραπτόπουλος έχει εκδόσει 20 βιβλία, συμπεριλαμβανομένων των "Η απίστευτη ιστορία της πάπισσας Ιωάννας" (2000), ένα μεσαιωνικό μυθιστόρημα σχετικά με την μοναδική γυναίκα στην ιστορία που έγινε Πάπας [εμπνευσμένο από την Πάπισσα Ιωάννη του Εμμανουήλ Ροΐδη που γράφτηκε το 1866], "Η δική μου Αμερική" (2002) που αφηγείται το "ταξίδι" του στη σύγχρονη αμερικανική λογοτεχνία και "Η Μεγάλη Άμμος" (2007), ένα μυθιστόρημα για την Ελλάδα που αλλάζει και χάνεται. "Ο Εργένης" (1993) μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο και "Τα Διόδια" στην τηλεόραση.

Ο παράνοµος ραδιοφωνικός σταθµός «Ελεύθερη Ελλάδα» άρχισε τις µεταδόσεις του τον Ιούλιο 1947 ως σταθµός του Δηµοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στην αρχή από το Βελιγράδι και µετά τον Μάρτιο του 1948, από το Βουκουρέστι. Διέκοψε τη λειτουργία του µετά την 6η Ολοµέλεια του ΚΚΕ, το 1956, για να ξαναρχίσει, πάλι από το Βουκουρέστι, την 1η Μαρτίου 1958, µε την ονοµασία «Φωνή της Αλήθειας». Από µία ηµίωρη εκποµπή την ηµέρα, το 1948, έφτασε στις πέντε καθηµερινές, το 1962. Μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ και την προσωρινή διακοπή της λειτουργίας του (1968), ο σταθµός µεταφέρθηκε στην Ανατολική Γερµανία απ’ όπου εξακολούθησε να εκπέµπει µέχρι το 1974.

Ο Κλέων Ραγκαβής γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του λογοτέχνη και διπλωμάτη Αλέξανδρου Ρίζου-Ραγκαβή. Σπούδασε Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στα Πανεπιστήμια του Μονάχου και της Χαϊδελβέργης. Στο τελευταίο αναγορεύτηκε διδάκτωρ και μετά την επιστροφή του στην Αθήνα εργάστηκε ως υπάλληλος στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου πραγματοποίησε διπλωματική καριέρα. Διετέλεσε γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας στην Washington, τη Βιέννη και την Πετρούπολη, πολιτικός πράκτωρ στην Αλεξάνδρεια και πρεσβευτής στην Πετρούπολη, τη Σόφια και το Βερολίνο. Στη λογοτεχνία θεωρείται ως ο τελευταίος εκπρόσωπος της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής με κυρίαρχες ρομαντικές και νεοκλασικιστικές επιρροές στο έργο του. Το 1893 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Άλγη, ενώ έγραψε επίσης πολλά θεατρικά έργα. Πηγή: Εθνικό Κέντρο Βιβλίου http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=549 [τελευταία επίσκεψη: 19/5/1920].

Φαναριώτης, συγγραφέας και πολιτικός, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, ανέλαβε διάφορες πολιτικές και διοικητές θέσεις τόσο στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες όσο και στο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος. Συνέβαλε μεταξύ άλλων στην ίδρυση της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας και της Αρχαιολογικής Εταιρείας.

Ο δωρητής υπήρξε μέλος της ΔΝΛ και στέλεχος της Πανελλαδικής Αντιδικτατορικής Οργάνωσης Σπουδαστών “Ρήγας Φεραίος”. Για τη δράση του δικάστηκε και φυλακίστηκε. Απολύθηκε με την “αμνηστία” του 1973 και μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου εκτοπίστηκε στη Γυάρο μέχρι την πτώση της χούντας.

Ιερέας και Αρχιερατικός Επίτροπος Κιμώλου, γιός του ιερέα Ιωάννη Γ. Ράμφου.

Πτυχιούχος Θεολογίας, Δ/ντής του Εκκλησιαστικού Ορφανοτροφείου Βουλιαγμένης, υιός του αρχιερατικού επιτρόπου Κιμώλου Σπυρίδωνα Ράμφου. Από τα φοιτητικά του χρόνια πρωταγωνιστούσε στα επιστημονικά κυκλαδικά ζητήματα. Υπήρξε ο κινητήριος νους και πνευματικός χορηγός των "Κιμωλιακών", το οποίο αποδεικνύεται και από τα δημοσιευμένα σχετικά πονήματά του.

Γεννήθηκε στον Πειραιά. Κόρη του βιομήχανου Βασίλειου Κωνσταντόπουλου και της Ελένης Μαλανδρίνου. Είχε τέσσερις αδελφές, την ηθοποιό Κατίνα (Παξινού), την Αθηνά (Δηλαβέρη), τη μουσικό Βαρβάρα Κωνσταντοπούλου και την Δέσποινα (Αγγελίδου) και έναν αδελφό τον Ελευθέριο Κωνσταντόπουλο. Παντρεύτηκε το 1921 τον Περικλή Ράλλη (1891-1945), γιο του Θεόδωρου Ράλλη. Αδελφές του Περικλή ήταν η Ελένη και η Ασπασία. Ο Περικλής Ράλλης, που είχε χρηματίσει γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης (1926-1927), βουλευτής του Λαϊκού κόμματος και υπουργός (1935, 3.1.1945-21.2.1945), πέθανε στις 20 Αυγούστου 1945.
Η Μαρία Ράλλη ήταν ιδρυτικό μέλος και γενική γραμματέας της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, ήταν επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (1956-1967, 1974-1976), ενώ διετέλεσε και διευθύνουσα Σύμβουλος της ΕΛΣ. Τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο πεζογραφίας για τη συλλογή διηγημάτων Από το ένα στο άλλο (1965) και με το βραβείο του Πανεπιστημίου Αθηνών για το βιβλίο Εσωτερική γραφή (1975). Πέθανε στην Αθήνα το 1976.
Ποίηση: Γυναικεία Λόγια (1932), Εξομολογήσεις (1934), Στίχοι (1938), Λόγια σε νεκρό (1943), Ξεναγήσεις (1974).
Πεζογραφία: Μια γαλάζια γυναίκα (1944), Ο καλύτερος που δεν ήτανε (1944), Για μια ζωγραφιά και για ένα σκύλο (1945), Ένας κούκος σωπαίνει τη νύχτα (1956), Από το ένα στ’ άλλο (1964), Εσωτερική γραφή (1971).
Ταξιδιωτικά: Δρομολόγια και καθυστερήσεις (1956), Περίπατος στη Γερμανία (1956), Στην Κύπρο φέγγει (1957), Περίπατος στη Ρουμανία και στη Μόσχα (1964).
Δοκίμια: Της τέχνης και του κόσμου. Απόψεις (1973).

Πηγές σύνταξης βιογραφικού: υλικό του αρχείου,
ιστοσελίδα Λυρικής Σκηνής: https://virtualmuseum.nationalopera.gr/el/eikoniki-ekthesi/prosopa/ralli-maritsa-maria-2532/

Έλληνας λογοτέχνης, ιστορικός και καθηγητής στη Ναυτική Σχολή των Δοκίμων και στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Παππούς του ήταν ο φιλικός Κωνσταντίνος Ράδος.

Μυημένος στη Φιλική Εταιρεία, ανέλαβε σημαντικές διοικητικές θέσεις πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια.

Οπλαρχηγός, Αγωνιστής της Επανάστασης και πολιτικός.

Αρµατολός των προεπαναστατικών χρόνων και στρατιωτικός της επαναστατικής και καποδιστριακής περιόδου.

Γιατρός, κληρικός και δάσκαλος, ο Διονύσιος Πύρρος ανέπτυξε ευρεία συγγραφική δραστηριότητα με κείμενα ποικίλου περιεχομένου. Παρακολούθησε μαθήματα σε σχολές του ελλαδικού χώρου αλλά και την Ευρώπη και αναγνωρίστηκε με τον τίτλο του ιατροφιλοσόφου, ενώ τιμήθηκε και με το αξίωμα του αρχιμανδρίτη του οικουμενικού θρόνου. Ακόμη, υπήρξε -μεταξύ άλλων- ο ιδρυτής επιστημονικού σχολείου και χαρτοποιείων στον ελλαδικό χώρο συμμετέχοντας παράλληλα ως ιδρυτικό στέλεχος σε επιστημονικές εταιρίες, που λειτούργησαν μετεπαναστατικά.
Αναλυτικό βιογραφικό στην πληροφοριακή βάση "ΚΑΤΟΠΤΡΟΝ" http://www.lib.uoa.gr/katoptron/loadUserPersonBiography.do?personId=62

Μακεδονομάχος από τη Φλώρινα, υπαρχηγός του Παύλου Μελά.

Γεννημένος στη Κοζάνη το 1772 ως Χαρίσιος Παπαδημητρίου (Παπαγιαννούσης) πεθαίνοντας στο Ιάσιο της Μολδαβίας στα τέλη του 1851, κληροδότησε τη συλλογή των βιβλίων και των χειρογράφων του στη βιβλιοθήκη της γενέτειράς του. Ενδεικτικά αναφέρουμε το βιβλίο του “Σουΐδα” , το χάρτη του Άνθιμου Γαζή που χρονολογείται από το 1800 και τη “Χάρτα της Ελλάδος” του Ρήγα Βελεστινλή, χαλκογραφημένη από τον Φρανσουά Μίλερ και τυπωμένη στη Βιέννη το 1797.

Η Μαρία Πωπ, κόρη του Ιωσήφ Μπουστίντουι και της Ελένης Γεωργαντοπούλου-Μπουστίντουι, γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο το 1912, σπούδασε μουσική και δραματική στο Ωδείο Αθηνών και στη Σχολή Εθνικού θεάτρου. Άρχισε να ζωγραφίζει το 1952 και πρωτοεμφανίστηκε στην γκαλερί Ζυγός το 1959. Αντλούσε τα θέματά της κυρίως από την παλαιότερη αστική και παραδοσιακή αρχιτεκτονική και ζωή και δούλεψε κυρίως με τέμπερα, αυγοτέμπερα και λάδι. Έκανε πολλά ενημερωτικά ταξίδια σε Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, Αγγλία, Βέλγιο, Ολλανδία, Αυστρία, Πορτογαλία, Ελβετία. Ήταν μέλος του καλλιτεχνικού επιμελητηρίου και του Σωματείου Ελληνίδων Ζωγράφων.
Πραγματοποίησε αρκετές ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό [Βλ. φακέλους 1-3].
Έργα της υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη και σε πολλές πινακοθήκες της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Ήταν παντρεμένη με τον δικηγόρο Κωνσταντίνο Πωπ, γιο του Γεωργίου Πωπ, εκδότη της εφημερίδας Αθήναι. Η ίδια εργάστηκε στην ισπανική πρεσβεία της Αθήνας. Πέθανε το 2009.

[Πηγές: βιογραφικά σημειώματα και δημοσιεύματα από το αρχείο.]

Έλληνας αρχαιολόγος και λόγιος, που γεννήθηκε και έζησε στη Βενετία. Έγραψε πολλά συγγράμματα με γνωστότερο το δίτομο "Περί μετρικής και αρχαίας ελληνικής ποιήσεως" (Βιέννη 1803).