Συγκροτήθηκε με το Νομοθετικό Διάταγμα της 31ης Οκτωβρίου 1925 "περί συστάσεως Γραφείων Προστασίας Ελληνικού Καπνού", ενώ από το 1945 παύει να υφίσταται ως αυτόνομη διοικητική υπηρεσία υπαγόμενο στον Αυτόνομο Οργανισμό Προστασίας Ελληνικού Καπνού ως περιφερειακή του υπηρεσία.

Συγκροτήθηκε με το Νομοθετικό Διάταγμα της 31ης Οκτωβρίου 1925 "περί συστάσεως Γραφείων Προστασίας Ελληνικού Καπνού", ενώ από το 1945 παύει να υφίσταται ως αυτόνομη διοικητική υπηρεσία υπαγόμενο στον Αυτόνομο Οργανισμό Προστασίας Ελληνικού Καπνού ως περιφερειακή του υπηρεσία.

Συγκροτήθηκε με το Νομοθετικό Διάταγμα της 31ης Οκτωβρίου 1925 "περί συστάσεως Γραφείων Προστασίας Ελληνικού Καπνού", ενώ από το 1945 παύει να υφίσταται ως αυτόνομη διοικητική υπηρεσία υπαγόμενο στον Αυτόνομο Οργανισμό Προστασίας Ελληνικού Καπνού ως περιφερειακή του υπηρεσία.

Συγκροτήθηκε με το Νομοθετικό Διάταγμα της 31ης Οκτωβρίου 1925 "περί συστάσεως Γραφείων Προστασίας Ελληνικού Καπνού", ενώ από το 1945 παύει να υφίσταται ως αυτόνομη διοικητική υπηρεσία υπαγόμενο στον Αυτόνομο Οργανισμό Προστασίας Ελληνικού Καπνού ως περιφερειακή του υπηρεσία.

Ιστορική οικογένεια της ανατολικής Μάνης, το πιθανότερο είναι να είναι γηγενείς. Αναδείχθηκαν σε ισχυρούς τοπικούς παράγοντες και διαδραμάτισαν ηγετικό ρόλο στην περιοχή τόσο κατά τα χρόνια της Επανάστασης όσο και πριν και μετά από αυτήν.

Έλληνας πολιτικός, που διετέλεσε Νομάρχης Σάμου (από το 1945), υφυπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Πλαστήρα (1951-1952) και βουλευτής Σάμου επί σειρά ετών.

Ο Νίκος Γρηγοριάδης γεννήθηκε στο χωριό Κορυφή του Κιλκίς το 1931. Σπούδασε κλασική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, απ’ όπου αποφοίτησε το 1958. Την περίοδο 1959-1982 εργάστηκε ως φιλόλογος στην ιδιωτική και δημόσια Μέση Εκπαίδευση στην Ελλάδα και το εξωτερικό (ελληνικά σχολεία στη Λιβύη), ενώ από το 1983 εργάστηκε ως σχολικός σύμβουλος.
Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1963 με την ποιητική συλλογή Το βάθος της ληκύθου. Ακολούθησαν οι συλλογές Δειγματοληψία Α΄ (1981), Ο κήπος και η πύλη (1982), Τα μέτρα και τα σταθμά (1983), Η απουσία και ο λόγος (1985), Ίσκιοι (1987), Το αθέατο μέσα μας (1988), Βουστροφηδόν. Το σύνταγμα της ζωής (1988, ως Νικόλας Ταλμάν), Flora mirabilis. Ο πίθος και το φανάρι (1992), Μαύρες ακτές (1994), Δειγματοληψία Β΄ (1996), Η φωτογραφία μαζί με το τελευταίο μήνυμα (1998), Ανάβαση (2002), Και στρεβλές ρίμες (2006) και η συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα [1963-2005] (2007).
Έγραψε, ακόμα, το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Ο Κίμωνας, το οποίο παρέμεινε ανέκδοτο.
Έγραψε, επίσης, τα δοκίμια Το δημιουργικό γράψιμο, η τέχνη και η τεχνική του. Δοκίμια προβληματισμού (3 τόμοι, 1979) και Αναγνώσεις λογοτεχνικών κειμένων (1992).
Υπήρξε μέλος της συντακτικής ομάδας των Κειμένων νεοελληνικής λογοτεχνίας Α΄ και Β΄ Λυκείου, διευθυντής των εκδόσεων «Κώδικας» και μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Ήταν παντρεμένος με την Κική (Κυριακή) Γρηγοριάδου.

Πηγές σύνταξης βιογραφικού:
Υλικό του αρχείου.
Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Αθήνα: Πατάκης, 2007, σ. 442.
Βάση δεδομένων Βιβλιοnet

Έλληνας στρατιωτικός (υποστράτηγος Πεζικού) και πολιτικός, που διακρίθηκε για την ανάμειξή του στην Εθνική Αντίσταση και την προσχώρησή του στο ΕΑΜ.

Ο Γιάννης Γρυπάρης γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1871 στη Σίφνο. Το 1874 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Πόλη. Ο Γρυπάρης φοίτησε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή (1884-1888). Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών (1888-1892). Το 1897 αρίστευσε στις πτυχιακές εξετάσεις. Υπηρέτησε στην εκπαίδευση ως Σχολάρχης στο Σκούταρι Πόλης (1893-1894), στην Αρτάκη (1894-1895), στο Διπλοκιόνιον Πόλης (1895-1896), στη Σίφνο (1897-1899), στις Σπέτσες (1899-1901), στη Σίφνο (1904), καθηγητής στο Γυμνάσιο Άμφισσας (1904-1907), Σχολάρχης στη Μύκονο (1907-1910), καθηγητής στο Αίγιο (1910-1911), καθηγητής στην Αθήνα (1911-1913), καθηγητής Βαρβακείου (1913), Γυμνασιάρχης στο Γύθειο (1914-1915), γυμνασιάρχης στο Μεσολόγγι (1915-1917), Γενικός Επιθεωρητής Θ΄ Περιφερείας στη Χαλκίδα (1917-1920), καθηγητής στην ιδιωτική σχολή Αηδονοπούλου (1921-1922), Τμηματάρχης Α΄ στο Τμήμα Γραμμάτων και Τεχνών του Υπουργείου Παιδείας (1923-1926), Διευθυντής Επιστημών και Τεχνών Υπουργείου Παιδείας (1926-1930), διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου (1930-1935). Παρέμεινε στο εξωτερικό από το 1912 (οπότε και παντρεύτηκε στη Νεάπολη της Ιταλίας) ως το 1914. Πέθανε την 1η Ιουλίου 1942.
Το 1889 εξέδωσε με συμφοιτητές του το περιοδικό Ελικών, όπου συνεργάστηκε με ψευδώνυμο Όλπις ο Γρυπεύς. Το 1892 υπέβαλε στο Φιλαδέλφειο διαγωνισμό τη συλλογή «Δειλινά» και την ίδια χρονιά δημοσίευσε ποιήματα με ψευδώνυμο Γιάννης Αρτεμωνιάτης. Τον Οκτώβριο του 1892 δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά ποιήμά του στο περιοδικό Εστία. Από το 1893 συνεργάστηκε στο περιοδικό Φιλολογική Ηχώ της Πόλης. Το 1895 δημοσιεύθηκαν δώδεκα «Σκαραβαίοι» του στο περιοδικό Εστία προκαλώντας αντιφατικές αντιδράσεις. Από το 1896 εξέδωσε ο ίδιος τη Φιλολογική Ηχώ. Το 1911 κυκλοφόρησαν στη Βιβλιοθήκη Φέξη τρεις μεταφράσεις του Αισχύλου. Την ίδια χρονιά δημοσιεύθηκαν τα περισσότερα ποιήματά του στο περιοδικό Γράμματα Αλεξανδρείας. Το 1919 εκδόθηκαν οι Σκαραβαίοι και Τερακόττες και βραβεύθηκαν με το Αριστείο Γραμμάτων. Το 1925 εργάστηκε ως διευθυντής Συντάξεως της Εικονογραφημένης της Ελλάδος. Το 1929 παραστάθηκε στις Δελφικές γιορτές ο Προμηθέας Δεσμώτης σε μετάφραση δική του και το 1937 κυκλοφόρησε ολοκληρωμένος ο Αισχύλος του από τις εκδόσεις Εστία.

Iδρύθηκε το 1920 ως Hμιγυμνάσιον Aρχανών. Έπειτα μετονομάστηκε σε Aστικό Σχολείο και το χρονικό διάστημα από το 1950 έως το 1964 λειτούργησε ως Παράρτημα του A΄ Aρρένων Hρακλείου. Mετά, κανονικά ως Γυμνάσιο Aρχανών, στο οποίο ανήκε από το 1967 έως το 1972, ως παράρτημα και το Γυμνάσιο Mελεσών.