Πολιτικό κόμμα που ίδρυσε το 1924 ο βενιζελικός Γεώργιος Καφαντάρης. Το 1928 μετονομάστηκε σε Προοδευτικό Κόμμα.

Από τα ηγετικά στελέχη του ΕΔΕΣ και συνεργάτης του Ζέρβα.

Ο Αντώνης Κωτίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1949. Έλαβε πτυχίο Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης από τη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ το 1973. Εργάστηκε για χρόνια ως καθηγητής αγγλικών. Αναγορεύθηκε διδάκτορας στην Ιστορία της Τέχνης από τη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών το 1982 (τίτλος διατριβής Ο Ζωγράφος Κ. Μαλέας, 1879-1928). Εκλέχθηκε Λέκτορας του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ το 1985 και Καθηγητής το 2002. Ομότιμος Καθηγητής από το 2016. Υπήρξε επισκέπτης ερευνητής και καθηγητής σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ.

Διετέλεσε πρόεδρος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του ΚΘΒΕ από τον Νοέμβριο του 1994 έως τον Μάρτιο 1995 και αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΚΘΒΕ το διάστημα 1999-2000. Ακόμη υπήρξε τακτικό μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Πινακοθήκης της Ελλάδος το διάστημα 1994-2004.

Ο Α. Κωτίδης είναι παντρεμένος με την Νένη (Ελένη) Αθανασιάδου. Απέκτησαν δύο κόρες, την Σόνια και την Μαρία.

Δημοσίευσε πλήθος βιβλίων, εργασιών και άρθρων κυρίως για τη νεοελληνική ζωγραφική του 19ου και του 20ού αιώνα. Συνεργάστηκε ακόμη με ειδικά περιοδικά και εγκυκλοπαίδειες και έχει δώσει πλήθος διαλέξεων, ομιλιών και μαθημάτων ενώ αρθρογράφησε από τη δεκαετία του 1990 στις εφημερίδες Καθημερινή και Το Βήμα για ζητήματα εκπαίδευσης, τέχνης, λογοτεχνίας και κοινωνίας

Μερικά από τα βιβλία του:

Μοντερνισμός και "Παράδοση" στην ελληνική τέχνη του μεσοπολέμου, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 1993.

Ελληνική Τέχνη, Ζωγραφική 19ου αιώνα, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1995

Κωνσταντίνος Μαλέας, Αδάμ-Πέργαμος, Αθήνα, 2000.

Τριανταφυλλίδης, ένα άλλο Τριάντα στη Ζωγραφική, University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2002.

Μοντερνισμός και "Παράδοση" στην ελληνική μεταπολεμική και σύγχρονη τέχνη Ζωγραφική-Γλυπτική-Αρχιτεκτονική 1940-2010, τόμος Β', University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2011.

Πηγές σύνταξης βιογραφικού: Υλικό του αρχείου και αναλυτικό βιογραφικό που μας παραχώρησε ο ίδιος.

Ο Κωνσταντίνος Κωστούλας γεννήθηκε στη Μερόπη της Επαρχίας Πωγωνίου του Νομού Ιωαννίνων, το 1932. Πτυχιούχος του Φυσικού Τμήματος της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με μεταπτυχιακό στη Ραδιοηλεκτρολογία. Δημοσιογράφος, ερευνητής και συγγραφέας, ασχολείται με θέματα που αφορούν στην επαρχία Πωγωνίου. Από το 1988 εκδίδει την τοπική εφημερίδα "Η φωνή του Πωγωνίου και συνεργάζεται με την ημερήσια εφημερίδα των Ιωαννίνων "Πρωινός Λόγος". Αρθρογραφεί στα περιοδικά, "Επικοινωνία" και "Νέα Επικοινωνία" των Ιωαννίνων, "Λαϊκό Βήμα" Αργυροκάστρου και "Ελεύθερη Γνώμη" Πρέβεζας. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στο "Ηπειρωτικό Ημερολόγιο" της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών και στα "Ηπειρωτικά Γράμματα".

Η Χρύσα Κωστοπούλου γεννήθηκε στη Βέροια, όπου και αποφοίτησε από το οκτατάξιο Γυμνάσιο. Υπήρξε κάτοχος διπλώματος της ECOLE A.B.C. DE DESIGN, με δάσκαλο της τον καταξιωμένο ζωγράφο Φάνη Γαλανό (1958-1961). Είχε μια μεγάλη πορεία 43 χρόνων στη ζωγραφική, με 14 ατομικές εκθέσεις και 15 ομαδικές, εκ των οποίων οι 3 στο εξωτερικό. Ασχολήθηκε με τον λαϊκό πολιτισμό και την παράδοση της γενέτειράς της, της Βέροιας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής της Ημαθίας, ζωγραφίζοντας πίνακες με θέμα λαϊκά σπίτια, αρχοντικά και σοκάκια της Βέροιας και συγκεντρώνοντας και καταγράφοντας προφορικό λαογραφικό υλικό για τα ήθη, έθιμα και τις παραδοσιακές ενδυμασίες της περιοχής. Η επίπονη και επί μακρόν προσπάθειά της αυτή, συνέβαλε σημαντικά στην διάσωση και ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ημαθίας γης.

Ο Νικόλαος Κωστόπουλος είχε καταγωγή από το χωριό Καρνέσι (Άνω Κλειτορία) κοντά στα Καλάβρυτα. Διορίστηκε ως δασάρχης στην Νάουσα το 1945. Ήταν παντρεμένος με την Ευθαλία Κωστοπούλου και είχε τέσσερα παιδιά. Η κόρη του Καλομοίρα απεβίωσε στην Νάουσα το 2019 .
Πηγή: Δελτίο Περιγραφής Αρχείου από τον φορέα

Ο Γεώργιος Κωσταδήμας είναι Επίτιμος Γενικός Διευθυντής, Καθηγητής Παιδαγωγικών.

Ο Θανάσης Κωσταβάρας (Βόλος 1927-Αθήνα 2007) υπήρξε σημαντικός ποιητής της Α΄ Μεταπολεμικής Γενιάς και θεατρικός συγγραφέας. Επίσης, ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και τη γλυπτική. Σε ηλικία δεκαπέντε χρόνων, ως Επονίτης, προσχώρησε στον ΕΛΑΣ και το 1944 τραυματίστηκε σε μάχη με τους Γερμανούς. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του, στο Βόλο, ήρθε στην Αθήνα και το 1946 εγγράφηκε στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνελήφθη, όμως, κατά τη διάρκεια των σπουδών του, πέρασε από Στρατοδικείο τον Μάρτιο του 1949 και στάλθηκε στη Μακρόνησο, όπου υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία, πρώτα στο Β’ Τάγμα και ύστερα στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο. Απολύθηκε τον Ιούλιο του 1952 και μετά την αποπεράτωση των σπουδών του εργάστηκε ως οδοντίατρος.

Παντρεύτηκε την Αγγελική Κωσταβάρα (1946-2006), κριτικό λογοτεχνίας, φίλη της Τατιάνας Γκρίτση Μιλλιέξ, του Μίλτου Σαχτούρη και του Γιώργου Χειμωνά, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Κωνσταντίνο. Η Αγγελική υπήρξε η μούσα του και της αφιέρωσε μερικά από τα ωραιότερα ποιήματά του· έφυγε το 2006, έναν χρόνο πριν από τον ποιητή. http://www.poiein.gr/archives/247/index.html

Ο Θανάσης Κωσταβάρας εμφανίστηκε στον ποιητικό στίβο το 1953, με την ποιητική συλλογή Πρελούντια, την οποία αργότερα αποκήρυξε. Η συλλογή του Ο γυρισμός (μαζί με τη Μαθητεία του Τίτου Πατρίκιου) αποτέλεσε το σημείο αναφοράς για την εμβληματική μελέτη του Βύρωνα Λεοντάρη, με την οποία καθιερώθηκε ο όρος «ποίηση της ήττας» για την ποίηση της Α΄ Μεταπολεμικής Γενιάς, το 1963.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, το 1981, και συνεργάτης των περιοδικών Επιθεώρηση Τέχνης, Αντί, Λέξη, και Μανδραγόρας, της συντακτικής επιτροπής του οποίου ήταν μέλος. Το 1983 του απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο Θεάτρου και το 1987 το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την ποιητική του συλλογή Τα ερωτικά, το οποίο δεν αποδέχτηκε. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα γαλλικά, τα γερμανικά και τα πολωνικά.

Ο Κωσταβάρας έγραψε ποίηση, διηγήματα και θεατρικά έργα

Καλλιτέχνης (;)

Γεννήθηκε το 1885 στο Σκοπό της Ανατολικής Θράκης και σπούδασε φιλολογία και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από όπου πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα. Από το 1910 ως το 1918 δίδαξε ως καθηγητής στη Θράκη, τη Ρουμανία και την Οδησσό, και το 1920 διορίστηκε βοηθός υποδιοικητής Ξάνθης. Τον ίδιο χρόνο εκλέχτηκε βουλευτής στην περιφέρεια των Σαράντα Εκκλησιών με το κόμμα των Φιλελευθέρων και διορίστηκε διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Έλληνα Αρμοστή Θράκης. Το 1922 ήρθε ως πρόσφυγας στην Ελλάδα μετά την υποχρεωτική αποχώρηση των Ελλήνων από την Ανατολική Θράκη και το 1923 τοποθετήθηκε στη θέση του νομάρχη Λακωνίας από την κυβέρνηση Γονατά. Στις εκλογές του ίδιου χρόνου, εκλέχτηκε βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων στις Σέρρες. Σε αυτή την εκλογική περιφέρεια εκλέχτηκε συνεχόμενα και στις επόμενες εκλογές των ετών 1928, 1932,1933 και 1936. Το 1944 (;) διορίστηκε Γενικός Διοικητής Ανατολικής Μακεδονίας από την κυβέρνηση Πλαστήρα ως το 1946 και το 1952 εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών με τον Ελληνικό Συναγερμό. Διετέλεσε πρόεδρος της εταιρίας «Εκπαιδευτική Αναγέννησις» (1943) και της «Εταιρίας Θρακικών Μελετών» (1946). Μιλούσε γαλλικά και τουρκικά. Ήταν παντρεμένος με την Παρασκευή Ρηγοπούλου.
[Πηγές σύνταξης βιογραφικού: Who is Who (1965), υλικό του αρχείου]

Σύζυγος του Κρίτωνα Δηλαβέρη

Ο Ντίνος Κωνσταντινίδης γεννήθηκε στα Ιωάννινα το 1929. Σπούδασε βιολί, θεωρητικά και σύνθεση στο Ελληνικό ωδείο έχοντας ως καθηγητές τους διάσημους δασκάλους της εποχής, Μ. Βάρβογλη, Γ. Λυκούδη και Γ.Α. Παπαϊωάννου, από όπου απεφοίτησε το 1952 με Α' βραβείο και έπαθλο "Δ.Λαυράγκα". Οι λαμπρές μουσικές του σπουδές συνεχίσθηκαν με τριετή υποτροφία στη σχολή Τζούλιαρντ της Ν. Υόρκης (1957-1960) και κατόπιν στα πανεπιστήμια της Ιντιάνα και του Μίσιγκαν.

Έχει διατελέσει βιολιστής στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (1955-1962), στη Μικρή Ορχήστρα Αθηνών (1961-1963), στη Συμφωνική ορχήστρα και Συμφωνιέτα της Ιντιανάπολης (1963-1965), ενώ έχει συμπράξει επίσης με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και πολλές Συμφωνικές Ορχήστρες των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το 1966 ξεκίνησε τη διδακτική του σταδιοδρομία στο πανεπιστήμιο της Λουϊζιάνα, ενώ από το 1974 διευθύνει το Φεστιβάλ Σύγχρονης Μουσικής του πανεπιστημίου και από το 1980 το τμήμα Σύνθεσης. Το 1986 αναγορεύτηκε σε Boyd Professor, θέση την οποία κατέχει μέχρι σήμερα. Τον Μάιο του 2010 αναγορεύτηκε σε Επίτιμο Διδάκτορα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Γιος του Αθανασίου Κωνσταντινίδη και της Βασιλικής Ξενάκη που καταγόταν από τη Χίο, ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης-Ξενάκης γεννήθηκε στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας γύρω στο 1880. Θερμός υποστηρικτής του δημοτικισμού και του μονοτονικού, ασχολήθηκε με την λογοτεχνία και την ποίηση. Δημοσίευσε τις ποιητικές συλλογές: Στο διάβα της ζωής (1921), Από τ’ ανατολικά (1921), Πυρσοί και θύρσοι (1937). Συνεργάσθηκε με λογοτεχνικά περιοδικά και μετέφρασε ποιήματα από τα αγγλικά, τα γαλλικά και τα γερμανικά. Συνέταξε λεξικό των τούρκικων λέξεων που χρησιμοποιούνται στα ελληνικά, χωρίς όμως να προλάβει να το εκδώσει. Σήμερα το έργο αυτό φυλάσσεται στην Βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Αθηνών.

Από το 1900 εργάσθηκε στην οικογενειακή επιχείρηση, η οποία εμπορευόταν καπνό και κατασκεύαζε ακατέργαστο μετάξι κοντά στην περιοχή Izmit (Νικομήδεια) της Τουρκίας, ως το 1918, οπότε η επιχείρηση καταστράφηκε από τους Τούρκους. Το 1922 ο Κωνσταντινίδης εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, και η επιχείρηση λειτούργησε ξανά με παράρτημα στην Ξάνθη, από το 1924 ως το 1935, οπότε διαλύθηκε.

Ο Κωνσταντινίδης πέθανε στην Αθήνα το 1947.

[Πηγή : Σύντομο βιογραφικό του Κ. Κωνσταντινίδη-Ξενάκη από τον Αθανάσιο Κωνσταντινίδη, υποφακ. 1.1 του αρχείου]

Γαμπρός του Γερμανού, δικηγόρος πριν τον πόλεμο, μετέπειτα καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης. Το 1962 έγραψε το βιβλίο: “Η στασιμότης της ελληνικής υπαίθρου και το πρόβλημα της οικονομικής αναπτύξεως”.

Ο Κωνσταντίνος Β. Βάρκας ξεκίνησε την επιχειρηματική του δράση ως συνέταιρος του Ανδρέα Γαζή στο μικρό καπνοπωλείο που διατηρούσε ο δεύτερος στην Αθήνα. Το 1883 ο Γαζής αποχωρεί και την επιχείρηση ανέλαβε ο Βάρκας. Ο Βάρκας ήταν από τους πρώτους επιχειρηματίας που εξόπλισαν το κατάστημά τους με κοπτική μηχανή. Το 1885 προσέλαβε τον ανηψιό του Δημήτρη Κ. Λέρτα και το 1892 τον αδερφό του Δημήτρη, Ευστάθιο Κ. Λέρτα, οι οποίοι το 1895 έγιναν συνέταιροι στην επιχείρηση. Κυκλοφόρησαν τα πρώτα έτοιμα τσιγάρα στην Ελλάδα και το 1904 ίδρυσαν νέο εργοστάσιο δίπλα στο Δημόσιο Καπνοκοπτήριο. Το 1909 εισήγαγαν την πρώτη σιγαροποιητική μηχανή στην Ελλάδα. Ο αριθμός των μηχανών αυξήθηκε σταδιακά. Το 1923 κατείχαν 9 μηχανές και εξυπηρετούσαν και άλλους βιομηχάνους που ήταν εγκατεστημένοι στο Καπνοκοπτήριο. Σήμα των τσιγάρων ήταν η βάρκα . Ο Βάρκας πεθαίνει το 1919 και η επιχείρηση περνά στους αδελφούς Λέρτα, οι οποίοι κάποια στιγμή τη μετονομάζουν σε Ε. Κ. Λέρτα & Σία.

[Πηγές σύνταξης Μάνος Χαριτάτος, Πηνελόπη Γιακουμάκη, Η ιστορία του ελληνικού τσιγάρου, ΕΛΙΑ, Αθήνα 1997, υλικό του αρχείου]

Ο Γρηγόριος Κωνσταντάς (Μηλιές Πηλίου,1758 – Μηλιές Πηλίου, 1844) ήταν Έλληνας λόγιος, δάσκαλος και ιεροδιάκονος. Υπήρξε σημαντική προσωπικότητα στο προεπαναστατικό κίνημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, συμμετείχε στην επανάσταση του 1821 και ίδρυσε τη Σχολή των Μηλεών Πηλίου. Διετέλεσε Έφορος της Παιδείας (1824-1828) και διορισμένος από τον Καποδίστρια στέλεχος του Ορφανοτροφείου της Αίγινας (1828-1834).

Ο Δημήτριος Κωνστάντιος σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Υπηρέτησε στην 8η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, ως επιμελητής κι αργότερα ως προϊστάμενος, στο Τμήμα Βυζαντινών Μουσείων της Διεύθυνσης Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων και από το 1999 έως το 2010 υπήρξε Διευθυντής του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου.

Έλληνας πολιτικός την εποχή της Επανάστασης του 1821. Ιδρυτής του Γαλλικού Κόμματος και πρώτος Πρωθυπουργός της Ελλάδας. Μεταξύ 1828-1830 διατέλεσε Έκτακτος Επίτροπος Αν. Σποράδων.