Διακεκριμένος Έλληνας καθηγητής της Ιατρικής, αλλά και πρωθυπουργός μιας διορισμένης από τους Γερμανούς κατοχικής κυβέρνησης από τις 2 Δεκεμβρίου 1942 έως τις 7 Απριλίου 1943. Για τη συνεργασία του με τους κατακτητές καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά, αλλά αργότερα έλαβε χάρη και πέθανε τελικά εκτός φυλακής.

Ο Βασίλειος Λογοθέτης ήταν τελωνειακός υπάλληλος. Συγκεκριμένα εργάστηκε στο τελωνοσταθμαρχείο Οίας (1896), και στα υποτελωνεία Ύδρας, Κέας (1902), Νάξου (1908), Μυκόνου (1918-1920) και Τήνου (1923-1929). Στη Μύκονο εκτελούσε και χρέη δικολάβου.

Φίλη του Δροσίνη

Γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1903. Γράφτηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών αλλά άφησε τη σχολή για οικονομικούς λόγους και γύρισε στην Κοζάνη. Προσφέρει τις υπηρεσίες του σαν έκτακτος υπάλληλος στο γραφείο εποικισμού και στο Πρωτοδικείο Κοζάνης μέχρι τον Οκτώβριο του 1928. Το 1929 πηγαίνει στη Βουδαπέστη, σαν υπότροφος του Χαρισείου Κληροδοτήματος για να σπουδάσει γεωπόνος. Φοιτεί στο ωδείο της Βουδαπέστης. Οι σπουδές του στη Μουσική κρατάνε επτά χρόνια και με το τέλος τους αρχίζει να εργάζεται επαγγελματικά. Ταυτόχρονα εργάζεται και σαν υπάλληλος της Ελληνικής Πρεσβείας , στο γραφείο τύπου στη Βουδαπέστη. Ήταν επίσης Λέκτορας της νεοελληνικής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης. Γίνεται μόνιμος σολίστ στην κρατική όπερα της Βουδαπέστης. Το 1952 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου με τη σύζυγο του ίδρυσε Ιδιωτική Σχολή μονωδίας και μελοδράματος. Το Υπουργείο Εξωτερικών του απένειμε το Χρυσό Σταυρό του Βασιλικού Τάγματος του Γεωργίου Α' για την ευσυνείδητη εκτέλεση του καθήκοντος του στα δύσκολα χρόνια του πολέμου. Πέθανε τον Αύγουστο του 1984.

Ο Νικήτας Λιοναράκης ως φοιτητής της Νομικής Σχολής συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα. Αποτέλεσε μέλος της Ελληνοευρωπαϊκής Κίνησης Νέων (ΕΚΙΝ) και της Ελληνικής Κοµµουνιστικής Νεολαίας Ρήγας Φεραίος. Για τη δράση του συνελήφθη από το στρατιωτικό καθεστώς και βασανίστηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Ο Γεώργιος Λιναράς ήταν μαχητής του Ε.Δ.Ε.Σ.

Το Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης (ΛΤΘ) ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1930, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας νέας εποχής για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, που μέχρι τότε βρισκόταν υπό την εκμετάλλευση της Γαλλικής Εταιρείας Εκμεταλλεύσεως Λιμένος Θεσσαλονίκης. Η Γαλλική Εταιρεία διαχειριζόταν το λιμάνι από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έχοντας αναλάβει τη διαχείριση του με ειδικά προνόμια από το 1904. Η Γαλλική Εταιρεία Εκμεταλλεύσεως Λιμένος Θεσσαλονίκης Η Γαλλική Εταιρεία Εκμεταλλεύσεως Λιμένος Θεσσαλονίκης δημιουργήθηκε το 1904 και είχε αναλάβει τη διαχείριση του λιμανιού για 40 χρόνια, με τη λήξη της σύμβασης να είναι προγραμματισμένη για την 1η Ιουλίου 1944. Η εταιρεία αυτή, σε μια εποχή που η Θεσσαλονίκη ήταν ακόμα μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, απολάμβανε αποκλειστικά προνόμια εκμετάλλευσης και διαχείρισης του λιμανιού, τα οποία επεκτάθηκαν μετά την ενσωμάτωση της πόλης στο ελληνικό κράτος το 1912. Η Γαλλική Εταιρεία είχε επενδύσει σε ορισμένες βασικές υποδομές, ωστόσο, στα χρόνια που ακολούθησαν μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την ίδρυση της Σερβικής Ελεύθερης Ζώνης και της Ελληνικής Ελεύθερης Ζώνης Θεσσαλονίκης, το λιμάνι χρειαζόταν σημαντικές αναβαθμίσεις. Οι ανάγκες ενός διεθνούς λιμένα, όπως είχε εξελιχθεί η Θεσσαλονίκη, απαιτούσαν πιο σύγχρονες τεχνικές και αποθηκευτικές εγκαταστάσεις, όπως επίσης και νέα μέσα φορτοεκφόρτωσης και μεταφοράς. Ωστόσο, η Γαλλική Εταιρεία δεν ήταν διατεθειμένη να αναλάβει αυτά τα έργα χωρίς την ανανέωση της σύμβασης για πολλά επιπλέον χρόνια, γεγονός που η ελληνική κυβέρνηση και η Ελευθέρα Ζώνη Θεσσαλονίκης (ΕΖΘ) απέρριψαν κατηγορηματικά. Προβλήματα της Γαλλικής Εταιρείας Η οικονομική κατάσταση της Γαλλικής Εταιρείας ήταν ήδη επισφαλής, κυρίως λόγω της υποτίμησης της δραχμής στη δεκαετία του 1920, γεγονός που την έθεσε σε κρίση. Οι συνολικές εισπράξεις της είχαν μειωθεί σημαντικά, και η Εταιρεία δεν ήταν σε θέση να προχωρήσει σε μεγάλες επενδύσεις για την ανάπτυξη του λιμανιού. Σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Νίκο Κιτσίκη, η οικονομική κρίση της Γαλλικής Εταιρείας καθιστούσε αναγκαία την απομάκρυνσή της από τη διαχείριση του λιμανιού. Οι συζητήσεις για την εξαγορά ή τη μίσθωση των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης του λιμανιού ξεκίνησαν το 1929. Η Γαλλική Εταιρεία ζητούσε υπέρογκα ποσά για την ανανέωση της σύμβασης, με αιτούμενο μίσθωμα ύψους 10.000.000 δραχμών ετησίως, ενώ οι ετήσιες εισπράξεις της δεν ξεπερνούσαν τα 4.500.000 δραχμές. Τελικά, συμφωνήθηκε η εκμίσθωση των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης για το ποσό των 8.000.000 δραχμών ετησίως, το οποίο θεωρήθηκε υψηλό, προκαλώντας την αντίδραση της αντιπολίτευσης. Ίδρυση του Λιμενικού Ταμείου Θεσσαλονίκης Στις 26 Οκτωβρίου 1929, η ελληνική κυβέρνηση υπέγραψε το προσύμφωνο εκμίσθωσης των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης με τη Γαλλική Εταιρεία. Στις 19 Δεκεμβρίου 1929, το νομοσχέδιο για τη σύσταση του ΛΤΘ ψηφίστηκε από τη Βουλή, και στις 27 Ιανουαρίου 1930 ιδρύθηκε επίσημα το Λιμενικό Ταμείο Θεσσαλονίκης ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Στις 30 Ιανουαρίου 1930 υπογράφηκε η τελική σύμβαση με τη Γαλλική Εταιρεία και στις 20 Φεβρουαρίου 1930, η Επιτροπεία του ΛΤΘ ανέλαβε τη διαχείριση των εγκαταστάσεων και των υπηρεσιών του τελωνειακού λιμένα, καθώς και το προσωπικό της Γαλλικής Εταιρείας. Ο νέος οργανισμός αναλάμβανε την ευθύνη για τη διαχείριση και την ανάπτυξη του λιμανιού, υπό την εποπτεία της ΕΖΘ. Πρόεδρος του ΛΤΘ διορίστηκε ο Βασίλης Δημητρίου, ενώ η διοίκηση του οργανισμού ανατέθηκε σε επιτροπή που περιλάμβανε μέλη της ΕΖΘ καθώς και εκπροσώπους του Ναυτικού και Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης. Σκοπός και Δραστηριότητες του ΛΤΘ Η κύρια αποστολή του ΛΤΘ ήταν η συντήρηση των υφιστάμενων λιμενικών εγκαταστάσεων και η κατασκευή νέων, για την εξυπηρέτηση των αυξανόμενων εμπορευματικών ροών. Ο οργανισμός ξεκίνησε την κατασκευή μεγάλων έργων, όπως η κατασκευή νέων προβλητών, η επέκταση των κρηπιδωμάτων και του κυματοθραύστη και η απαλλοτρίωση χώρων για την ανάπτυξη του λιμανιού. Επίσης, ανέλαβε την ανέγερση κτιρίων για τη στέγαση των υπηρεσιών του λιμανιού και του Λιμεναρχείου. Παράλληλα, η λειτουργία του ΛΤΘ εξασφάλιζε ότι η Θεσσαλονίκη θα παραμείνει ένας σημαντικός εμπορικός κόμβος, εξυπηρετώντας τις ανάγκες τόσο της Ελλάδας όσο και των γειτονικών βαλκανικών κρατών. Οι λιμενικές δραστηριότητες περιλάμβαναν τόσο την εξαγωγή ελληνικών προϊόντων όσο και τη διαμετακόμιση εισαγόμενων αγαθών. Συνεργασία με την ΕΖΘ και Αντιοικονομικές Προκλήσεις Αν και το ΛΤΘ λειτουργούσε ανεξάρτητα, στην πράξη η διαχείριση του λιμανιού ελεγχόταν από την ΕΖΘ. Η ύπαρξη δύο λιμενικών οργανισμών με παρόμοιες αποστολές προκάλεσε συζητήσεις για την αποτελεσματικότητα και τον οικονομικό αντίκτυπο αυτής της διπλής δομής διοίκησης. Η ΕΖΘ διατηρούσε το προβάδισμα στη διοίκηση, αναλαμβάνοντας άτυπα και την οικονομική υποστήριξη του ΛΤΘ, ενώ οι δύο οργανισμοί λειτουργούσαν συμπληρωματικά και χωρίς ανταγωνισμούς. Η πρώτη αναπροσαρμογή του οργανογράμματος του ΛΤΘ έγινε το 1935, ενώ το 1939 καταρτίστηκε νέος κανονισμός λειτουργίας, ενισχύοντας την τεχνική υπηρεσία του ΛΤΘ για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των λιμενικών έργων. Μεταπολεμικές Εξελίξεις και Συγχώνευση με την ΕΖΘ Μετά την απελευθέρωση από τις γερμανικές δυνάμεις, το ΛΤΘ ανέλαβε την αποκατάσταση των ζημιών που είχε υποστεί το λιμάνι κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1950, είχε επιτευχθεί η σχετική αποκατάσταση και εκσυγχρονισμός των λιμενικών υποδομών. Το 1953, με βάση το ΝΔ 2551/53, αποφασίστηκε η συγχώνευση του ΛΤΘ με την ΕΖΘ, δημιουργώντας έναν ενιαίο δημόσιο οργανισμό με την επωνυμία «Οργανισμός Ελευθέρας Ζώνης και Λιμένος Θεσσαλονίκης» (ΕΖΛΘ). Η συγχώνευση αυτή στόχευε στην καλύτερη οργάνωση και αποτελεσματική διαχείριση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, ενισχύοντας τον ρόλο του ως σημαντικού εμπορικού κόμβου στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Συμπεράσματα Η ίδρυση του Λιμενικού Ταμείου Θεσσαλονίκης και η αποχώρηση της Γαλλικής Εταιρείας Εκμεταλλεύσεως Λιμένος Θεσσαλονίκης αποτέλεσαν σημαντικά βήματα προς την ελληνοποίηση και τον εκσυγχρονισμό του λιμανιού της Θεσσαλονίκης. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες και τις πολιτικές προκλήσεις της εποχής, το ΛΤΘ κατάφερε να προχωρήσει σε σημαντικά έργα που συνέβαλαν στην αναβάθμιση των λιμενικών εγκαταστάσεων και τη διατήρηση του λιμανιού ως βασικού εμπορικού κέντρου στην περιοχή. Η συγχώνευση με την ΕΖΘ το 1953 άνοιξε τον δρόμο για περαιτέρω ανάπτυξη και ενίσχυση της θέσης της Θεσσαλονίκης ως διεθνούς εμπορικού κόμβου.

Ο Λιμενικός Σταθμός Σκοπέλου καταργήθηκε με το π.δ. 75/2003 «Κατάργηση Λιμενικού Σταθμού Σκοπέλου. Ίδρυση Υπολιμεναρχείου Σκοπέλου και καθορισμός των ορίων τοπικής αρμοδιότητας αυτού. Επανακαθορισμός των ορίων τοπικής αρμοδιότητας του Υπολιμεναρχείου Σκιάθου» (Α ́ 74), και μετατάχθηκε με το π.δ. 81/2014 σε Α ́ Λιμενικό Τμήμα του Λιμεναρχείου Σκιάθου, με έδρα την Σκόπελο.

Ο Λιμενικός Σταθμός Αλοννήσου ιδρύθηκε με την αριθ. 11068/9/1984 απόφαση του Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας « ́Ιδρυση Λιμενικού Σταθμού στην Αλόννησο» (Β ́ 144) και υπάγεται βάσει του π.δ. 81/2014 στο Λιμεναρχείο Σκιάθου.

Ο Λιμενικός Σταθμός Γλώσσας Σκοπέλου ιδρύθηκε με την αριθ. 4128/30/14-12-1991 απόφαση του Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας « ́Ιδρυση Λιμενικού Σταθμού στο Λουτράκι Γλώσσας Σκοπέλου» (Β ́ 1063). Καταργήθηκε με το Π.Δ. 81/2014.

Το Υπολιμεναρχείο Σκοπέλου, που ιδρύθηκε με το π.δ. 75/2003 «Κατάργηση Λιμενικού Σταθμού Σκοπέλου. Ίδρυση Υπολιμεναρχείου Σκοπέλου και καθορισμός των ορίων τοπικής αρμοδιότητας αυτού. Επανακαθορισμός των ορίων τοπικής αρμοδιότητας του Υπολιμεναρχείου Σκιάθου» (Α ́ 74), μετατάχθηκε με το π.δ. 81/2014 σε Α ́ Λιμενικό Τμήμα του Λιμεναρχείου Σκιάθου, με έδρα την Σκόπελο.

Με το π.δ. 136/82 « ́Ιδρυση Υπολιμεναρχείου Σκιάθου και τροποποίηση της περιφέρειας δικαιοδοσίας του Κεντρικού Λιμεναρχείου Βόλου» (Α ́ 20) ιδρύθηκε το Υπολιμεναρχείο Σκιάθου. Με το π.δ. 82/2003 «Μετάταξη Λιμενικών Αρχών» (Α ́ 78) μετατάχθηκε σε Λιμεναρχείο.