Η οικογένεια ΜΕΦΣΟΥΤ ξεκίνησε την παραγωγή πλακιδίων το 1909. Η καταγωγή της οικογένειας ήταν από τη Μάλτα. Το εργοστάσιο ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1904. Η παραγωγή περιλάμβανε ψηφίδες για κατασκευή μωσαϊκών και μαρμαροκονιάματα. Η ιδιοκτησία ΜΕΦΣΟΥΤ περιλάμβανε ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο που περικλείουν οι οδοί Πολυμέρη, Δονδολίνων, Γαρέφη και Ιατρού Τζάνου. Το συγκρότημα ανεγήρθηκε σε δύο φάσεις με το πρώτο κτίριο να κατασκεύαζεται μεταξύ 1920-1925 και η μεταγενέστερη γωνία μεταξύ 1935-1940. Διέθετε τριβείο, κόσκινο, σκυροθραυστήρα, διαλογέα, κόφτη, υδραντλία, λειαντικό, δονητή, πρέσα, αναβατόριο και ήταν το μοναδικό εργοστάσιο με αποροφητήρα σκόνης και ειδικά φίλτρα με σκοπό την προστασία του περιβάλλοντος.
Το κτίριο ανήκει πλέον σε ιδιώτη και η κεντρική του όψη επί της οδού Πολυμέρη και σε βάθος 5μ. έχει κριθεί διατηρητέα από το Υπ. Πολιτισμού.
Το κτίριο έως σήμερα δεν έχει περιληφθεί σε κάποιο πρόγραμμα επανάχρησης.
Πηγή : Λιάρος Αθανάσιος, «Μετατροπή διατηρητέου βιομηχανικού κτιρίου πλακοποιίας ΜΕΦΣΟΥΤ στο Βόλο, σε βρεφονηπιακό σταθμό και πολιτιστικό κέντρο γειτονιάς», Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικων, ΠΘ, Βόλος 2007

Το πλινθοκεραμοποιείο Τσαλαπάτα βρίσκεται στη συνοικία των Παληών δυτικά του Κάστρου. Ανεγέρθηκε το 1925 από τους αδελφούς Σπυρίδων και Νικολέτο Τσαλαπάτα, οι οποίοι είχαν συστήσει άτυπη εταιρία από το 1905 με κύριες δραστηριότητες τις μεταφορές με κάρα και φορτηγίδες και την κεραμοποιία. Το πρώτο κεραμουργείο της επιχείρησης (ιδρύθηκε το 1917) του οποίου το κτήριο σώζεται στα βόρεια του συγκροτήματος κατασκεύαζε τούβλα και κεραμίδια ελληνικού τύπου και απασχολούσε 20 περίπου εργάτες. Ο σχεδιασμός και η κατασκευή του νέου ατμοκίνητου πλιθοκεραμοποιείου έγιναν σύμφωνα με τις οδηγίες βέλγων μηχανικών, ενώ από το Βέλγιο προερχόταν και ο τεχνολογικός εξοπλισμός. Τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του απασχολούσε 125-150 άτομα, διέθετε κινητήρια δύναμη 150 ίππων και η ετήσια παραγωγή του σε τούβλα και κεραμίδια γαλλικού και εγχώριου τύπου ήταν 8-9.000.000 κομμάτια. Το 1928 έγινε επέκταση του εργοστασίου με αποτέλεσμα η κινητήρια δύναμη του να αυξηθεί στους 300 ίππους και το προσωπικό στα 200 - 250 άτομα. Από το 1934 άρχισε τις εξαγωγές. Το 1930 απεβίωσε ο Νικολέτος Τσαλαπάτας και το 1932 συστάθηκε η ετερόρρυθμος εταιρία με την επωνυμία ''Σπυρίδων και Νικόλαος Τσαλαπάτας'' και με εταίρους τους κληρονόμους του Νικολέτου, την σύζυγό του Αικατερίνη, τα παιδιά του Περικλή, Αχιλλέα και Γαρυφαλιά και τον Σπυρίδωνα Τσαλαπάτα. Ο πόλεμος και οι σεισμοί του 1955 υπήρξαν καθοριστικοί παράγοντες για τη μεταπολεμική εξέλιξη του εργοστασίου. Στη διάρκεια του πολέμου η επιχείρηση είχε διακόψει τη λειτουργία της, ενώ μετά την απελευθέρωση χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια για να γίνει ένα ξεκίνημα από την αρχή. Οι ζημιές που προκλήθηκαν στη διετία των σεισμών (1955-56) απαίτησαν μεγάλες επεμβάσεις στα κτήρια με αποτέλεσμα το εργοστάσιο να υπολειτουργεί, αφού η επιχείρηση έπρεπε να πραγματοποιεί επισκευές και να αντιμετωπίζει με ευρεσιτεχνίες τα προβλήματα στον μηχανολογικό εξοπλισμό. Μετά το τέλος των σεισμών χρειάστηκε μάλιστα να διακόψει για τέσσερις μήνες τη λειτουργία του για την εκτέλεση μόνιμων επισκευών. Επίσης από το 1957 άρχισε να υπάρχει διαθέσιμη ηλεκτρική ενέργεια απο τη ΔΕΗ γεγονός που άλλαξε τον τρόπο της λειτουργίας του. Στη δεκαετία του '60 αγοράστηκαν ηλεκτροκίνητα μηχανήματα επεξεργασίας της πρώτης ύλης και παραγωγής από την Ιταλία, ενώ το προσωπικό μειώθηκε στα 80 άτομα. Από το 1970 άρχισαν να παράγονται τούβλα με ρομβοειδή εγκάρσια και φυσαλίδες στη μάζα τους, εξαιτίας του ενδιαφέροντας στην Ευρώπη για τη θερμομόνωση. Ο ανταγωνισμός της ευρωπαϊκής αγοράς κι οι οικονομικές απαιτήσεις που είχαν συσσωρευτεί επέβαλαν την οριστική διακοπή της λειτουργίας του εργοστασίου το 1975.

Το εργοστάσιο παραγωγής Στρυχνοκάρπου βρίσκεται στην περιοχή του Παλιού Λιμεναρχείου, κοντά στο λιμάνι. Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες πριν το 1921 στη θέση του σημερινού κτιρίου υπήρχε τουρκικό νοσοκομείο. Το 1922 εγκαταστάθηκαν εκεί πρόσφυγες από την Μ. Ασία. Όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι το κτίριο προσέγγισε τη σημερινή του μορφή κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου.
Το 1932 το κτίριο παραδόθηκε από τον Κωνσταντίνο Οικονομίδη Οικονομικό Έφορο στο Βόλο, στον Επιθεωρητή της Γεωργικής Επιθεώρησης Θεσσαλίας Παυσανία Σταμουλάκη με σκοπό την εγκατάσταση σ' αυτό εργαστηρίου κατασκευής δολωμάτων στρυχνόσιτου που χρησιμοποιούνταν στην αγροτική παραγωγή για την εξόντωση των αρουραίων.
Αρχικά λειτούργησε ως απολυμαντήριο οσπρίων και στη συνέχεια και για την παρασκευή των δολωμάτων στρυχνόσιτου.
Στην πρώτη φάση πρέπει να διέθετε κεντρικό ηλεκτροκινητήρα 125V ο οποίο βρέθηκε αχρησιμοποίητος στο πατάρι του κτιρίου κατά τη απογραφή της Διεύθυνσης Γεωργίας το 1980 με τη βοήθεια συστήματος τροχαλιών το οποίο επίσης απογράφηκε τότε. Το 1968 κατασκευάστηκε το γειτονικό κτίριο του απεντομωτηρίου και μεταφέρθηκε εκεί το απολυμαντήριο οσπρίων.
Το εργοστάσιο παραγωγής δολωμάτων στρυχνόσιτου, μοναδικό στην Ελλάδα, διέκοψε τη λειτουργία του το 1976 καθώς απαγορεύτηκε πλέον η χρήση της στρυχνίνης. Από τότε και έως το 1985 χρησιμοποιήθηκε από τη Διεύθυνση Γεωργίας ως αποθηκευτικός χώρος.

Μετά από πρόταση του υπουργού Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως ιδρύεται στις 17 Οκτωβρίου του 1844 με διάταγμα του Όθωνα η «Εταιρεία των Ωραίων Τεχνών».
Πρόκειται ουσιαστικά για φορέα που αναλαμβάνει να υπηρετήσει την εθνική ιδεολογία του νεοελληνικού κράτους: την αναγέννηση των τεχνών, ώστε να εξασφαλισθεί η καταξίωση
στα μάτια της Ευρώπης, αλλά και την ανάληψη εκ μέρους του κράτους ρόλου εθνικού κέντρου με εκπολιτιστική δράση προς τον ελληνισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η σύσταση της Εταιρείας συνδυάστηκε με την αναδιοργάνωση του Σχολείου των Τεχνών που έγινε με διάταγμα του Όθωνα το 1843, σύμφωνα με το οποίο απομακρύνθηκαν όλοι οι Βαυαροί καθηγητές και τη διεύθυνση ανέλαβε ο Λύσανδρος Καυταντζόγλου. Σκοπός της Εταιρείας ορίσθηκε «η πρόοδος των λεγομένων ωραίων τεχνών, τουτέστι της Ζωγραφικής, της Γλυπτικής, της Αρχιτεκτονικής και της Μουσικής, η συλλογή καλλιτεχνημάτων και η σύστασις Τεχνοδιδακτικού σχολείου, προσηκόντως διωργανωμένου κατά σχολάς».
Η σημασία που δόθηκε στο ρόλο και στην αποστολή της Εταιρείας φαίνεται στα πρόσωπα που αποτέλεσαν το διοικητικό της συμβούλιο: πρόεδρος αναγορεύθηκε παμψηφεί η βασίλισσα Αμαλία, πρώτος αντιπρόεδρος ο πρωθυπουργός Ιωάννης Κωλέττης και δεύτερος ο Ανδρέας Μεταξάς. Η δράση της Εταιρείας μαρτυρείται μέχρι το 1853

Εταιρεία ασφαλίσεων

Η πρώτη συνέλευση των μετόχων (10/6/1884) που έγινε στους χώρους του Δημαρχείου της Αθήνας και είχε πρόεδρο τον Π. Κυριακό και γραμματέα τον Ιάκωβο Καγκάδη, είχε σκοπό τη “σύσταση ανωνύμου Εταιρίας προς ίδρυσιν Προτύπου Γυμνασίου επί τη βάσει του εσχάτως εις τα εν Δρέσδη της Σαξωνίας πρακτικά Γυμνάσια (Real gymnasien) …”. Σύμφωνα με το σχέδιο του καταστατικού η Εταιρεία εθεωρείτο καταρτισμένη με τη διάθεση διακοσίων μετοχών. Τα πρώτα μέλη του Δ.Σ. ήσαν οι: Π. Κυριακός, Ανδρέας Κορδέλλας, Δημ. Καλλιφρονάς, Αντώνιος Δαμασκηνός και Αθανάσιος Παπαγεωργίου. Η συνέλευση των μετόχων διόρισε διευθυντή του Λυκείου τον Παναγιώτη Αντωνιάδη, διευθυντή του “Εμπορικού Εκπαιδευτηρίου” από το 1855 στη Σύρο και από το 1864 στην Αθήνα, που είχε πρώτος την ιδέα της σύστασης μετοχικής εταιρείας, με αντιμισθία 800 δρχ. το μήνα και ποσοστό 5% επί των καθαρών κερδών. Σε έκτακτη συνέλευση των μετόχων στις 10/2/1885 επαύθη από τη θέση του ο Π. Αντωνιάδης ο οποίος είχε δώσει την παραίτησή του δύο μήνες νωρίτερα. Στη συνέλευση της 20/10/1885 τροποποιήθηκε το καταστατικό, η επωνυμία και ο σκοπός της Εταιρείας , ο οποίος έγινε “η σωματική, διανοητική και ηθική διάπλασις των νέων κατά τους παρ’ ημίν νόμους και τα τελειώτερα των εν Γαλλία και Γερμανία εκπαιδευτικών συστημάτων…”. Στις 18/6/1886 οι μέτοχοι της Εταιρείας συμφώνησαν να παραχωρηθεί η χρήση του Λυκείου.

Το 1888 το Οθωμανικό κράτος αναθέτει την εκμετάλλευση της υδροδότησης σε βελγική εταιρεία, με την επωνυμία Companie Οttοmane des Eaux de Salonique. Οι Βέλγοι με γεωτρήσεις στην περιοχή Καλοχωρίου μεταφέρουν αρτεσιανό νερό σε δύο νέες δεξαμενές στην πόλη, διαμέσου του ατμοκίνητου Κεντρικού Αντλιοστασίου Σφαγείων. Το 1927 η ατμοκίνηση μετατρέπεται σε πετρελαιοκίνηση, με την εγκατάσταση πετρελαιομηχανής 300 ίππων, που λειτούργησε μέχρι το 1956.
Το 1912, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, τα υδραγωγεία Χορτιάτη, Λεμπέτ και Ρετζικίου περιέρχονται στην ιδιοκτησία του δήμου.
Το 1930 η βελγική πωλείται στη γαλλική Εnergie Industrielle, και μετονομάζεται σε Société de Distribution d’ Eaux de Salonique.
Το 1939 ιδρύεται ο Οργανισμός Υδρεύσεως Θεσσαλονίκης (ΟΥΘ), στην κυριότητα του οποίου περιέρχονται και τα υδραγωγεία Χορτιάτη, Λεμπέτ και Ρετζικίου.

Η Εταιρεία των Φίλων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου είναι το παλαιότερο σωματείο Φίλων Μουσείων. Ιδρύθηκε το 1933 με πρωτοβουλία του Μιχαήλ Βλαστού γνωστού νομισματολόγου και δωρητού στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Συλλογής, γνωστής ως Δωρεά Βλαστού-Σερπιέρη. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και κατά τη διάρκεια της κατοχής η δράση της Εταιρείας, όπως είναι φυσικό, ανεστάλη.
Επανέλαβε τη δραστηριότητά της μετά τον πόλεμο, όταν η Χριστίνα Σταθάτου, από τα ιδρυτικά μέλη της Εταιρείας, συγκέντρωσε τα παλαιά μέλη.
Πηγή: https://www.namuseum.gr/friends/home-gr.html [τελευταία επίσκεψη: 18/6/2020]

Επιθεωρητής Φυτοπαθολογίας του Υπουργείου Γεωργίας και γεωπόνος.

Ταξίαρχος. Διοικητής 25ης Ταξιαρχίας 1947-48.

Μηχανικός και λογοτέχνης, από τα ιδρυτικά μέλη της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας.

Ο Νίκος Ευθυμίου, ηθοποιός με θεατρική και κινηματογραφική δραστηριότητα, γεννήθηκε το 1917. Φοίτησε στη Νέα Δραματική Σχολή του Σωκράτη Καραντινού (1935) και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1936-1938). Μαθητής στη δραματική σχολή ακόμη, εμφανίστηκε στο θέατρο με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη (1935-1936). Στον ίδιο θίασο εργάστηκε και κατά τις περιόδους 1939-1940 και 1943. Έλαβε μέρος, επίσης, σε παραστάσεις των θιάσων: Παμφίλης Αργυροπούλου & Κώστα Σαντοριναίου (1938-1939), «Νεοελληνικό Θέατρο» Νίκου Δελούδη (1939), Βέρας Δελούδη (1943-1944), «Ελληνικό Θέατρο» Άννας Σταυρίδου & Νώντα Χέλμη (1944), «Νεοελληνική Σκηνή» Κώστα Παπαγεωργίου (1945-1946), «Νέα Σκηνή» Φώτη Μπογράκου (1946-1947), Κρινιώς Παππά & Σπύρου Μουσούρη (1948), Αδαμάντιου Λεμού (1950, 1952-1954), Βασίλη Αργυρόπουλου (1950-1951), Άννας Λώρη & Γιώργου Ολύμπιου (1951). Το 1940, ιδρυτικό μέλος, με τον Αδαμάντιο Λεμό, τη Μαίρη Γιατρά-Λεμού και άλλους νέους τότε ηθοποιούς, του θιάσου «Νεοελληνική Σκηνή», εμφανίστηκε σε σειρά παραστάσεων στο θέατρο «Ζέφυρος» στον Πειραιά, ενώ στη διάρκεια του πολέμου (1940-1941) πραγματοποίησε παραστάσεις στα θέατρα «Λουξ», «Καλιφόρνια» και «Ταμπούρια», με τον θίασο «Θέατρο του Λαού», που ίδρυσε από κοινού με τον ηθοποιό Πέτρο Ντούγκα. Το 1951 ίδρυσε τον θίασο «Οργανισμός Παιδικού Θεάματος» και έδωσε σειρά παραστάσεων για παιδιά στο θέατρο «Κρυστάλ» στην Καλλιθέα ως το 1952. Το 1953 εμφανίστηκε με δικό του θίασο στο θέατρο «Ραντάρ». Από το 1954 εγκαταστάθηκε στη Γερμανία, όπου παρακολούθησε σπουδές σκηνοθεσίας (Nationaltheater Mannheim) και, στη συνέχεια, διοργάνωσε θεατρικές παραστάσεις για ομογενείς.

[Πηγές σύνταξης βιογραφικού: 1. Έξαρχος, Θόδωρος, «Νίκος Ευθυμίου», Έλληνες ηθοποιοί: Αναζητώντας τις ρίζες. Τόμος δεύτερος (Α-Μ). Αθήνα / Γιάννενα, Δωδώνη, 1996, σ. 137. 2. Υλικό του αρχείου.]

Η Νένη Ευθυμιάδη (Αθήνα, 1946-2008) υπήρξε ακτιβίστρια και ιδιότυπη πεζογράφος· παρά τον πρόωρο θάνατό της, άφησε πίσω της πλούσιο και πολυδιάστατο έργο που περιμένει τον μελετητή του. Σπούδασε Νομικά στο ΑΠΘ, αλλά από πολύ νωρίς αφοσιώθηκε στην πεζογραφία. Το 1973 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα, με τίτλο Εγώ κι εσύ μοιάζουμε λιγάκι, το οποίο η ίδια απέσυρε από την κυκλοφορία. Ακολούθησε μια συστηματική παραγωγή δώδεκα μυθιστορημάτων. Παράλληλα, δημοσίευσε πολλά διηγήματα, κριτικά άρθρα και χρονογραφήματα και ασχολήθηκε με τη μετάφραση ιδίως δοκιμίων από τα γαλλικά, τα γερμανικά και αγγλικά, καθώς επίσης και με το ποιητικό έργο του βραβευμένου με το Βραβείο Πούλιτζερ (1988) αμερικανού συγγραφέα William Meredith. Από το 1992 ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης, συνυπεύθυνη για τη διοργάνωση εκδηλώσεων για τη λογοτεχνία, εκπροσωπώντας την σε διεθνή συνέδρια κοινωνικοπολιτικού χαρακτήρα. Επιπλέον, διετέλεσε ταμίας της Ένωσης Ελλήνων Συγγραφέων. Δίδαξε Δημιουργική Γραφή στο Τμήμα Επιμόρφωσης Ενηλίκων του Κολλεγίου Αθηνών.

Έφυγε σε ηλικία 62 ετών, νικημένη από την επάρατη νόσο. Η πρωτοποριακή γραφή της Ευθυμιάδη, η οποία θεωρείται αιρετική εκπρόσωπος του αστυνομικού ελληνικού μυθιστορήματος, υπό τον μανδύα της αστυνομικής πλοκής ασκεί κριτική στην κοινωνικοπολιτική ζωή, θέτει ερωτήματα ανθρωπιστικού χαρακτήρα και, συγχρόνως διερευνά ζητήματα της λογοτεχνικής γραφής. Το 1996, η κριτική βασισμένη στον πρωτοποριακό χαρακτήρα της γραφής της εύστοχα την χαρακτήρισε «απειλητικά νέα πεζογράφο». Με την ενδελεχή μελέτη του έργου της θα διακριβωθεί η θέση της στην κλίμακα της νεοελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας.

Η Νένη Ευθυμιάδη έγραψε μυθιστορήματα, διηγήματα, κριτικά άρθρα.