Ο Νίκος Μάργαρης γεννήθηκε στην Αµαλιάδα το 1922. Από το 1941 οργανώθηκε στην Αντίσταση και συµµετέχει στην ίδρυση της ΕΠΟΝ Ηλείας. Συνεργάτης των παράνοµων εφηµερίδων Σάλπισµα (ΕΠΟΝ Ηλείας) και Μαχητής (ΕΑΜ Ηλείας) µετακινείται από τον Πύργο στην Πάτρα για την έκδοση της εφηµερίδας Ελεύθερη Αχαΐα. Στρατιώτης στη Μακρόνησο από το 1947 έως το 1950, καταγράφει συστηµατικά την καθηµερινή ζωή στο στρατόπεδο. Μετά την λήξη της στρατιωτικής του θητείας εξορίζεται στον Άη Στράτη όπου παραµένει -µε εξαίρεση µια δεκαοκτάµηνη άδεια- από το 1950 ως το 1960. Επιστρέφοντας από την εξορία εργάζεται στην Αυγή, παραδίδει µαθήµατα µουσικής και ταυτόχρονα συγγράφει το κλασσικό του βιβλίο για την ιστορία της Μακρονήσου χρησιµοποιώντας την δική του µαρτυρία και τις µαρτυρίες άλλων κρατουµένων. Παράλληλα συλλέγει µαρτυρίες και τεκµήρια για την Αντίσταση και τους τόπους εξορίας. Από την δεκαετία του ‘60 και σχεδόν ως το θάνατό του συγκροτεί ένα σηµαντικό αρχείο στο οποίο ταξινοµεί συστηµατικά τεκµήρια για την Κατοχή, την Εθνική Αντίσταση και τους τόπους εξορίας. Εκτός από το έργο του για την Μακρόνησο, ο Νίκος Μάργαρης, επιµελήθηκε τη Λευκή Βίβλο του ΕΑΜ, την Ιστορία της 10ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Δυτικής Μακεδονίας και τη βιογραφία του Ευριπίδη Μπακιρτζή. Πέθανε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 2004.

Ο Νικόλαος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος (Κέρκυρα, 26 Οκτωβρίου 1795 – Κέρκυρα, 12 Απριλίου 1872) ήταν Έλληνας συνθέτης, ιδρυτής της μουσικής Επτανησιακής Σχολής. Θεωρείται ένα από τους ανθρώπους που έβαλαν τις βάσεις για την ελληνική έντεχνη μουσική.

Η Αλεξάνδρα Μάνου γεννήθηκε στο Βουκουρέστι το 1905 από τους εκπαιδευτικούς, διευθυντές και δασκάλους στην Καστοριά, Γεώργιο Μάνο και Θωμαΐδα Ιωάννου «Λιμπάνια»-Μάνου, οι οποίοι επιπλέον ασχολήθηκαν επιχειρηματικά με την ποτοποιία στο Βουκουρέστι.
Η Αλ. Μάνου αποφοίτησε το 1923 από το Αρσάκειο στην Αθήνα, όπου φοίτησε με υποτροφία, έπειτα από μέριμνα του ίδιου το Ελευθέριου Βενιζέλου. Κατόπιν, δίδαξε στην Καστοριά, όπου γνώρισε τον Άγγελο Μαρμαρίδη, τον οποίο νυμφεύθηκε το 1926. Απέκτησαν τον Γεώργιο-Ορφέα αλλά κατόπιν χώρισαν.
Η Αλ. Μάνου εκπόνησε μεταπτυχιακές σπουδές κοντά στον Ν. Εξαρχόπουλο και διπλωματική διατριβή με τίτλο «Παρακολούθησις παιδὸς κατὰ τὰ τρία πρῶτα ἔτη τῆς ζωῆς του καὶ ψυχολογικὴ ἑρμηνεία τῶν παρατηρήσεων».
Το 1931 μετατέθηκε στο Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Αθηνών έπειτα από πρόσκληση του ιδρυτή του Ν. Εξαρχόπουλου, καθηγητή της Παιδαγωγικής. Επιπλέον, απασχολήθηκε στο Εργαστήριο Πειραματικής Παιδαγωγικής, όπου, μεταξύ άλλων, παρέδωσε φροντιστηριακά μαθήματα σε φοιτητές με θέμα το ψυχογράφημα.
Το 1940 αποσπάστηκε στη Διεύθυνση Ραδιοφωνίας και μέχρι τον Απρίλιο του 1941 παρέδιδε μαθήματα μέσω ραδιοφώνου στην εκπομπή «Σχολική Ώρα», χωρίς να λείψει από τα μαθήματά της στο Πειραματικό.
Το 1948 το αλφαβητάριο που συνέταξε και εικονογράφησε μαζί με τη συνάδελφό της Σοφία Ξένου, απέσπασε το Γ΄ Βραβείο στον διαγωνισμό του Υπουργείου Παιδείας.
Από το 1946 έως το 1953 υπήρξε μέλος της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (Δ.Ο.Ε.), στην οποία ανέλαβε τα αξιώματα της ταμίου και της αντιπροέδρου και την οποία εκπροσωπούσε στα πανελλαδικά συνέδρια ως γενική σύμβουλος της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. και, όπως γράφτηκε, ως «η μοναδική εκπρόσωπος του φύλου της μέσα στη δημοσιοϋπαλληλική οικογένεια».
Το 1950 της απονεμήθηκε το Γέρας για την προσφορά της στην Εκπαίδευση.
Το 1953 διετέλεσε μέλος της επιτροπής επεξεργασίας του νέου προγράμματος Στοιχειώδους Εκπαίδευσης, το οποίο εφαρμόστηκε από το 1959.

Στο Π.Σ.Π.Α. υπήρξε δασκάλα των Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, Νίκου Κούνδουρου, Γεώργιου Αλέξανδρου Μαγκάκη, Ανδρέα Παπανδρέου, Κωνσταντίνου Σημίτη και άλλων, ορισμένοι εκ των οποίων έχουν καταθέσει σε συνεντεύξεις τις εντυπώσεις τους και τα βιώματά τους κοντά στην εξαιρετική εκπαιδευτικό.

Αφυπηρέτησε από το Πειραματικό το 1956.

Διετέλεσε μέλος της Περιηγητικής Λέσχης, της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών που είχε ιδρύσει ο Άγγελος Τανάγρας, του Λυκείου των Ελληνίδων, του Βορειοηπειρωτικού συλλόγου (Κορυτσάς, Ερσέκας και Λεσκοβικίου) «ο Σελασφόρος» (όπου είχε εκλεγεί και διοικητική σύμβουλος τη διετία 1950-1951), της Ελληνικής Ανθρωπιστικής Εταιρείας, του Συνδέσμου Αποφοίτων Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας «Σ.Α.Φ.Ε», της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Κυριών Καστοριάς, του συλλόγου κυριών Καστοριάς της Αθήνας.

Έδωσε ομιλίες για το ευρύ κοινό και διαλέξεις σε συνέδρια. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε εκπαιδευτικά περιοδικά.

Πέθανε το 2005.

Ο στιχουργός, δημοσιογράφος και εκδότης Κώστας Μάνεσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1917. Η στιχουργική του δραστηριότητα εκτείνεται χρονικά από τη δεκαετία του 1930 μέχρι τη δεκαετία του 1970 και περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό έργων, κυρίως από το χώρο του ελαφρού και λαϊκού τραγουδιού. Ο Μάνεσης συνεργάστηκε με τους περισσότερους έλληνες λαϊκούς συνθέτες, ενώ εξέδωσε τα περιοδικά Το καινούργιο τραγούδι (1949-1955) και Μοντέρνο τραγούδι (1947-1975), στα οποία και αρθρογραφούσε σε τακτική βάση.

[Πηγές σύνταξης βιογραφικού: 1. http://www.rebetiko.gr/news /papistas/manesis.htm. 2. Υλικό της Συλλογής Τεκμηρίων Παραστατικών Τεχνών του ΕΛΙΑ-ΜΙΕΤ].

Έλληνας λόγιος, βουλευτής και στέλεχος του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.

Η Σταματίνα Φουρναράκη του Γεωργίου και της Ζαχαρούλας γεννήθηκε στην Αθήνα. Ως ντιζέζ εμφανίστηκε σε νυχτερινά κέντρα της Ελλάδας και της Τουρκίας, με το ψευδώνυμο Διάνα Μάιρα. Στο πρόγραμμα της Ηλέκτρας του Σοφοκλή από το Εθνικό Θέατρο (1936, σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη), αναγράφεται στα μέλη του Χορού το όνομα Διάνα Φουρναράκη.

[Πηγές σύνταξης βιογραφικού: 1. Υλικό του αρχείου. 2. Συλλογή θεατρικών προγραμμάτων ΕΛΙΑ/ΜΙΕΤ].

Αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 από τη Σαλαμίνα.

Ο Στέλιος Λύτρας (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Στέλιου Πούλου) γεννήθηκε στην Αθήνα στις 19 Απριλίου 1953. Σπούδασε στη νομική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών (1971-1976), έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο (1977), σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στη Σχολή Σταυράκου στην Αθήνα (1986). Εργάστηκε ως διπλωματικός υπάλληλος στη Μορφωτική Υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών (1983-1993) και ως πρόξενος της Ελλάδας στη Βενετία (1991-1993). Παντρεύτηκε την Μαρία Καρακίτσιου το 1983. Πέθανε στις 25 Αυγούστου 1993.

Έργα του:

Ποίηση: Ελπήνωρ (1980), Σελίδες από το μυστικό ημερολόγιο του Τοξότη (1988), Θρίαμβος και αποθέωση της Μαρίας των Μεδίκων (1989). Συγκεντρωτική έκδοση Τα ποιητικά (2000).

Θέατρο: Άσμα ασμάτων (1984, κρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα), Οι θλιμμένες σιωπές του ποταμού Οκαβάνγκο (1989), Ο κήπος των χωρισμένων εραστών (1989), Δάφνη (1992), Ιουλιέτα των Μάκιντος (1994). Συγκεντρωτική έκδοση Τα θεατρικά, Αθήνα, 24 γράμματα, 2018.

Κινηματογραφικά σενάρια και ταινίες: Υρμίνη – ένα ποίημα για τον κινηματογράφο (1987), Αριάδνη (σενάριο ημιτελές).

Μεταφράσεις: έργα του André Pieyre de Mandiargués (1985-1990), Jean Cocteau, Αντιγόνη (1989), Henri Michaux, «Ένα πλήθος μέσα απ’ το σκοτάδι» (1991).

Έργα του έχουν μεταφραστεί στα ισπανικά, στα ιταλικά, στα αγγλικά και στα γερμανικά.

[Πηγές βιογραφικού: Βιογραφικά στοιχεία στην έκδοση Στέλιος Λύτρας, Ιουλιέτα των Μάκιντος, Αθήνα-Γιάννενα, Δωδώνη, 2000 και υλικό του αρχείου]

Το Λύκειον των Ελληνίδων, σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, ιδρύθηκε το 1911 από την Καλλιρρόη Σιγανού-Παρρέν, πρωτοπόρο του φεμινιστικού κινήματος και του εθελοντισμού στην Ελλάδα.
Προτάσσοντας στους καταστατικούς στόχους του την προάσπιση των δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών της γυναίκας αποτέλεσε πρωτοπόρο φορέα κοινωνικής δράσης, με δυναμική συμβολή στη χειραφέτηση των γυναικών και την παροχή ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση, στην υγεία και την εργασία. Παράλληλα, συνδέοντας εξαρχής τη δράση του με τη διατήρηση και την ανάδειξη των ελληνικών εθίμων και παραδόσεων ως μέρος της εθνικής κληρονομιάς, το Λύκειον των Ελληνίδων αναδείχθηκε σε πρότυπο σωματείο με καθοριστική συνεισφορά στην περαιτέρω πολιτιστική ανάπτυξη της ελληνικής κοινωνίας.
Το έργο του στηρίζεται πάντα στην εθελοντική προσφορά των μελών του, που αποτελεί και την κινητήρια δύναμή του, και στις ευγενικές χορηγίες φυσικών προσώπων και εταιρειών.
Από το 1935 το σωματείο στεγάζεται σε ιδιόκτητο κτήριο, επί της οδού Δημοκρίτου, αριθμός 14, στο σημερινό ευρέως γνωστό ως "κεντρικό κτήριο" του Λυκείου των Ελληνίδων.
Σήμερα το ΛτΕ "ηγείται" ενός δικτύου που περιλαμβάνει 55 Παραρτήματα στην Ελλάδα και 14 Γραφεία στο εξωτερικό, όπου υπάρχει ελληνισμός της διασποράς, που διαπνέονται από τις ίδιες αρχές και αξίες και εργάζονται για τους ίδιους σκοπούς.
Το Λύκειον των Ελληνίδων έχει βραβευθεί δύο φορές από την Ακαδημία Αθηνών, ενώ το 2012 πιστοποιήθηκε ως συμβουλευτικός οργανισμός της Διακυβερνητικής Επιτροπής της UNESCO για την Προστασία της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Με αφετηρία και σκοπό τη μελέτη, διατήρηση και ενδυνάμωση των ελληνικών εθίμων και παραδόσεων, καθώς και την ισότητα των φύλων, η αποστολή του Λυκείου των Ελληνίδων παραμένει στα βασικά σημεία της αναλλοίωτη μέχρι σήμερα.
Το ΛτΕ αναλαμβάνει όλο και συχνότερα, όλο και επισημότερα, να εκπροσωπήσει την Ελλάδα, τον πολιτισμό της και την ιστορία της ενώπιον ημετέρων και ξένων μέσα από την οργάνωση μουσικοχορευτικών παραστάσεων, εκθέσεων και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Παράλληλα, μέσα από εκπαιδευτικές δράσεις, διαλέξεις, συνέδρια, σεμινάρια και εκδόσεις επιδιώκει την προβολή του πολύτιμου υλικού που έχει κατά καιρούς συλλέξει και μελετήσει.
Συγχρόνως το Λύκειον των Ελληνίδων υπηρετεί την προσπάθεια για την επίτευξη της Ισότητας των Φύλων και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του παιδιού οργανώνοντας ενημερωτικές εκδηλώσεις και Ημερίδες.

Το εκπαιδευτήριο «Κοραής» ιδρύθηκε το 1905 από τον Ιωάννη Περδικάρη, διαπρεπή φιλόλογο και παιδαγωγό με μακρά διδακτική πείρα. Έκλεισε το 1998

Το Λύκειο Θηλέων λειτούργησε από το σχολικό έτος 1976/1977 έως το σχ. έτος 1978/1979.

Πρόκριτος της Πελοποννήσου, φιλικός και πολιτικός έλαβε ενεργή δράση στην Επανάσταση σχηματίζοντας δικό του στρατιωτικό σώμα και συμμετέχοντας σε επιχειρήσεις. Ενεργή δράση είχε και στα πολιτικά πράγματα καθ’ όλη τη διάρκεια του Αγώνα. Συμμετείχε και στο κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 αναλαμβάνοντας αργότερα και το υπουργείο των στρατιωτικών. Ενώ λέγεται ότι αυτοκτόνησε πάμφτωχος το 1846.

Συνταγματάρχης ε.α. , ιστορικός συγγραφέας. Αρθρογραφούσε επί σειρά ετών στην εφημερίδα της Κοζάνης "Δυτική Μακεδονία".

Η εταιρεία γενικού εμπορίου των αδελφών Ν. και Π. Λυριτζή είχε έδρα το Αίγιο και διακινούσε κυρίως στην Πελοπόννησο προϊόντα εισαγωγής και ελληνικής κατασκευής (τρόφιμα, φυσίγγια, πρόκες, τσατσάρες, βουλοκέρι, κινίνη κ.ο.κ.)

Φιλόλογος και κατά καιρούς θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Πάτρα, όπου ήταν διορισμένος ο πατέρας του Παρασκευάς (επίσης φιλόλογος). Δυο απ’ τα πρώτα του έργα («Ένας άνθρωπος με πολλή φωτογένεια» και «Ο κ. Καθηγητής») παίχτηκαν το 1959 στη σκηνή του Γαλλικού Ινστιτούτου. Έγινε καθηγητής στην Εκκλησιαστική Σχολή Λαμίας και αργότερα στη Σχολή Μωραΐτη. Το 1993 ανέβηκε το έργο του «Το ρολόι» με σκηνοθέτη το Δ. Ποταμίτη.

Η Μαργαρίτα Λυμπεράκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1919 και ανατράφηκε από τον παππού της, τον εκδότη Γ. Φέξη. Σε μικρή ηλικία έμαθε γαλλικά και ασχολήθηκε με την ζωγραφική. Απόφοιτος του Αρσακείου, σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών, από όπου έλαβε το πτυχίο της το 1943. Παντρεύτηκε τον Γ. Καραπάνο με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την Μαργαρίτα Καραπάνου. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Τα δέντρα, εκδόθηκε το 1945 και ακολούθησαν τα Ψάθινα καπέλα (1946), οπότε, διαζευγμένη, εγκαταστάθηκε με την κόρη της στο Παρίσι. Το 1950 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα Ο άλλος Αλέξανδρος και το 1976 το Μυστήριο. Από το 1952 ασχολήθηκε με την συγγραφή θεατρικών έργων και σεναρίων καθώς και με τη μετάφραση έργων δικών της και άλλων. Το 1975 αρθρογράφησε στην εφημερίδα Τα Νέα. Πέθανε στην Αθήνα τον Μάιο του 2001.

Πηγή: Γ. Φαρίνου-Μαλαματάρη, «Μαργαρίτα Λυμπεράκη. Παρουσίαση-ανθολόγηση», Η μεταπολεμική πεζογραφία. Από τον πόλεμο του ’40 ως τη δικτατορία του ’67, τομ. Ε΄, Αθήνα, Σοκόλης, 1988, σσ. 130-177.

Αρκετά μέλη της οικογένειας Λυκούργου-Λογοθέτη ξεχώρισαν με τη δράση τους σε καθοριστικά γεγονότα του 19ου και 20ου αιώνα (την Ελληνική Επανάσταση, την ανάδυση του Πανσλαβισμού, το Σταφιδικό Ζήτημα και τον Διχασμό) ή το επιστημονικό τους έργο.

Το οικογενειακό δέντρο των οικογενειών Λυκούργου Λογοθέτη και Σακελλαρίου διακλαδώνεται όταν ο Μιχαήλ Γ. Σακελλαρίου (1846-1919), διδάκτορας νομικής και δημοσιογράφος, παντρεύεται την ανιψιά του Αλέξανδρου Λυκούργου, Μαρία.

Αρχιεπίσκοπος Σύρου, Τήνου και Μήλου

Γιος του Γεωργίου Λογοθέτη Λυκούργου (1772-1850), ο Αλέξανδρος Λυκούργος διετέλεσε καθηγητής Θεολογίας του Οθωνείου Πανεπιστημίου και Αρχιεπίσκοπος Σύρου και Τήνου. Υπήρξε επίσης ένας από τους πρωτεργάτες της διευθέτησης του Βουλγαρικού Σχίσματος, πολέμιος του Πανσλαβισμού και υπέρμαχος της προσέγγισης της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας με την Αγγλικανική.

Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός.
Πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης της σαμιακής επανάστασης του 1821.

Ο Στυλιανός Λυκούδης, γιος του Εμμανουήλ και της Δήμητρας γεννήθηκε στην Ερμούπολη το 1878. Φοίτησε σε σχολεία της Ερμούπολης και της Αθήνας και σε ηλικία 13 χρόνων μπήκε στη Ναυτική Σχολή Δοκίμων, της οποίας αργότερα υπήρξε καθηγητής. Υποπλοίαρχος το 1910 προβιβάστηκε σε πλωτάρχη το 1914, σε πλοίαρχο το 1920 και αποστρατεύθηκε με το βαθμό του αντιναυάρχου. Το 1911 τοποθετήθηκε στη Διεύθυνση Φάρων του υπουργείου Ναυτικών και τέσσερα χρόνια αργότερα έγινε μόνιμος διευθυντής της. Διακρίθηκε για την πρόταση φωτισμού του Ελλήσποντου, της Προποντίδας και του Βοσπόρου από τη Διεθνή Επιτροπή των Στενών καθώς και για τη συμβολή του στη βελτίωση του φαρικού δικτύου της Ελλάδας.
Το 1939 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ασχολήθηκε με τη συγγραφή ιστορικών μελετών γύρω από θέματα γλωσσολογίας και ναυτικής ορολογίας ενώ παράλληλα φρόντισε για την προβολή του έργου του πατέρα του.
Ο Στυλιανός παντρεύτηκε το 1903 την Αγγελική Κ.Λουγγή και απέκτησε μαζί της μία κόρη, την Μπέλλα.
Πέθανε στην Αθήνα το 1958.