Φιλικός και αγωνιστής του 1821 που ως επικεφαλής σώματος έλαβε μέρος σε πολλές μάχες με μεγάλες επιτυχίες. Επί Καποδίστρια διορίστηκε διοικητής χιλιαρχίας στην Αν. Ελλάδα και μετά την Απελευθέρωση ονομάστηκε συνταγματάρχης της Φάλαγγας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση Γυναικών ιδρύθηκε το 1953. Στόχος της είναι να επιτρέψει στις γυναίκες να συμβάλουν στο διεθνές γίγνεσθαι και να τονώσει το ενδιαφέρον τους για τα κοινά και τις ευρωπαϊκές υποθέσεις.

Το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών (Ε.Π.Κε.Δ.) ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, με στόχο τη δημιουργία στους Δελφούς ενός ευρωπαϊκού και παγκόσμιου πνευματικού κέντρου. Οι πρώτες σκέψεις και συζητήσεις ξεκινούν τη δεκαετία του ’50. Το 1957 υποβάλλεται από ομάδα Ελλήνων βουλευτών πρόταση στο Συμβούλιο της Ευρώπης για ίδρυση Πνευματικού Κέντρου στους Δελφούς, η οποία γίνεται αποδεκτή. Το 1966, σε γήπεδο που παραχωρείται για τον σκοπό αυτό από τον Ε.Ο.Τ., αρχίζουν οι εργασίες για την κατασκευή συνεδριακού συγκροτήματος και ξενώνα σε σχέδια του αρχιτέκτονα και καθηγητή του Πολυτεχνείου Κώστα Κιτσίκη και του συνεργάτη του αρχιτέκτονα Αντώνη Λαμπάκι και ολοκληρώνονται το 1970. Το κόστος καλύπτεται από κρατικούς πόρους και με εφάπαξ οικονομική συμβολή του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το 1977, με το Νόμο 645 ιδρύεται το Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, υπό την εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού και υπό την αιγίδα του Συμβουλίου της Ευρώπης. Σύμφωνα με τον ιδρυτικό νόμο, σκοπός του Ε.Π.Κε.Δ. είναι η «εξυπηρέτησις διεθνούς πολιτιστικού συμφέροντος» και «η ανάπτυξις των κοινών πολιτιστικών στοιχείων, τα οποία ενώνουν τους λαούς της Ευρώπης» με «σύνταξιν μελετών Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, την διοργάνωσιν συναντήσεων και πάσης φύσεως δραστηριοτήτων πολιτιστικού περιεχομένου…». Πηγή: ιστοσελίδα Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού κέντρου Δελφών (https://www.eccd.gr/el/to-kentro/istoria/) (τελευταία πρόσβαση 13/5/2021).

Όταν ο Κωνσταντίνος Βάρκας πεθαίνει το 1919, η καπνοβιομηχανία Κωνταντίνος Βάρκας & Σία περνά στους αδελφούς Λέρτα, οι οποίοι κάποια στιγμή τη μετονομάζουν σε Ε. Κ. Λέρτα & Σία.

Η εταιρεία παρουσίασε ιδιαίτερη άνθιση ώσπου ο ξαφνικός θάνατος του Ευστάθιου Κ. Λέρτα το 1926 έφερε την αρχή μιας περιόδου ύφεσης. Η επιχείρηση έμεινε επί της ουσίας ακέφαλη αν και για κάποιο διάστημα ανέλαβε τη διοίκηση της ο Νικόλαος Ν. Γαβαλάς , αδελφός της συζύγου του Ευστάθιου, Καλλιόπης Λέρτα [1]. Το 1931 η εταιρεία εγκαταστάθηκε στο καπνεργοστάσιο της οδού Λένορμαν. Επωνυμίες τσιγάρων που κυκλοφόρησε η εταιρεία ήταν: «Πρώτα», «Δεύτερα», «Ντάμα», «Τριήρης».

Ο Ευστάθιος κληροδότησε στη σύζυγό του και τα επτά ανήλικα τέκνα τους (Κωνσταντίνο, Δημήτριο, Νικήτα, Μαρία, Νικόλαο, Αικατερίνη και Ανδρέα) μεγάλη περιουσία αλλά και πληθώρα χρεών τα οποία σε συνδυασμό με τους φόρους κληρονομιάς που έπρεπε να πληρωθούν έφεραν την οικογένεια σε δεινή θέση. Τα αδέλφια Κωνσταντίνος και Νικήτας κατάφεραν να συστήσουν το 1940 ετερόρρυθμη εταιρεία με την επωνυμία «Καπνοβιομηχανία Κ.Ε. Λέρτα & Σία», συνέχεια ουσιαστικά της προηγούμενης.

[1] Ο Νίκος Γαβαλάς, πολιτικός μηχανικός του Ε.Μ.Π. (απόφοιτος του 1918), υπήρξε ιδιοκτήτης εργοστασίου κουφωμάτων και από το 1920 εργολήπτης μεγάλων οικοδομικών έργων οδοποιίας, μεταλλικών κατασκευών κ.ά. Σε αυτόν ανατέθηκε και η εργολαβία του καπνεργοστασίου της οδού Λένορμαν, το 1928.
«Μητρώον μελών του ΤΕΕ», Τεχνική Επετηρίς της Ελλάδος τ. Β΄, Αθήνα 1934 και http://www.monumenta.org/article.php?IssueID=5&lang=gr&CategoryID=6&ArticleID=421

[Πηγές σύνταξης Μάνος Χαριτάτος, Πηνελόπη Γιακουμάκη, Η ιστορία του ελληνικού τσιγάρου, ΕΛΙΑ, Αθήνα 1997, υλικό του αρχείου]

Επιχειρηματίας, ο οποίος διατηρούσε «μέγα εργοστάσιον πτερών, ανθέων & πίλων» στην οδό Ευαγγελιστρίας 15 στην Αθήνα και ήταν προμηθευτής της Αυλής.

Ο Λάμπρος Ευταξίας, γιος του διοικητή της ΕΤΕ Ιωάννη Ευταξία, σπούδασε νομικά, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στην Αθήνα, στη Λειψία, στη Βιέννη και στο Παρίσι. Σε νεαρή ηλικία αναμίχθηκε στην πολιτική και εκλέχτηκε βουλευτής (Λοκρίδας ή Φθιωτιδοφωκίδας ή Φωκίδας) σε όλες τις βουλές της περιόδου 1932-67 ως οπαδός διαδοχικά του Λαϊκού Κόμματος, του Ελληνικού Συναγερμού, της ΕΡΕ, της Ενώσεως Λαϊκού Κόμματος και πάλι της ΕΡΕ. Χρημάτισε επίσης υφυπουργός Γεωργίας (1946) και Οικονομικών (1946-47) σε κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη, υφυπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων (1955-56) σε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αναπληρωτής υπουργός Συντονισμού (1948-49) στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη και υφυπουργός (1952-54) και υπουργός Οικονομικών (1955) στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπάγου. Αργότερα διατέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων (1955-56) σε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή και αναπληρωτής υπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού στην κυβέρνηση (1973) του Σπ. Μαρκεζίνη. Ο Ευταξίας προώθησε από το 1959 τη δημιουργία του ιδρύματος «Σταματίου Δεκόζη-Βούρου» προς τιμήν του παππού του (από τη μητέρα του), που ιδρύθηκε με κληροδότημα του εξαδέλφου του Αλέξανδρου Βούρου-Δεκόζη, με σκοπό την προαγωγή των γραμμάτων και των τεχνών. Για τους ίδιους σκοπούς ίδρυσε το 1973 το «Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία», στο οποίο πρόσφερε πολλά ακίνητα της περιουσίας του, όπως το αρχοντικό των Βούρων στην πλατεία Κλαυθμώνος της Αθήνας, που στεγάζει από το 1980 το Μουσείο της πόλεως των Αθηνών. Ο Λάμπρος Ευταξίας υπήρξε και πρωτεργάτης της δημιουργίας του Μεγάρου των Φίλων της Μουσικής.​

Ως απογευµατινό καθηµερινό έντυπο της ΕΔΑ, η εφηµερίδα Δηµοκρατική Αλλαγή κυκλοφόρησε από τον Σεπτέµβριο του 1964 έως τις 20 Απριλίου 1967. Τµήµα του κατασχεµένου από τις αρχές αρχείου της αποκαταστάθηκε ως αυτόνοµο τµήµα στο πλαίσιο του Αρχείου ΕΔΑ.

Γαλλόφωνη εφημερίδα που ιδρύθηκε από τον Κυριάκο Δομνάνδο (1789 - 1852) το 1845.