Ο Αναστάσιος Μηλιώνης γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1948 στο Περιστέρι Πωγωνίου του νομού Ιωαννίνων. Φοίτησε στη Ζωσιμαία Ακαδημία Ιωαννίνων κατά τα έτη 1955-1960. και πραγματοποίησε τις γυμνασιακές του σπουδές στο 11ο Γυμνάσιο Περιστερίου (ή Γυμνάσιο «παράγκας») από το 1960 έως το 1966.

Από την Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών έλαβε το πτυχίο του το 1972. Κατά το διάστημα 1972-1973 υπήρξε βοηθός στην έδρα Περιγραφικής Ανατομικής. Μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων και την υπηρεσία του ως αγροτικού ιατρού κατά τα έτη 1972-1975, προσέφερε τις υπηρεσίες του ως ιατρός στη Μονάδα Τεχνητού Νεφρού (1977-1978) και εκπαιδεύτηκε στην Α’ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών (1978-1981) λαμβάνοντας την ειδικότητα της Παθολογίας το 1981. Ακολούθησε η εκπαίδευσή του στην Α’ Παθολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών και στο Ορμονολογικό Εργαστήριο του Λαϊκού Νοσοκομείου (1982-1985), αποκτώντας το 1985 την ειδικότητα της Ενδοκρινολογίας. Την ίδια χρονιά του απονεμήθηκε το διδακτορικό δίπλωμα της Ιατρικής Σχολής.

Έχει πλούσια επιστημονική και συγγραφική δραστηριότητα με ομιλίες, εκδόσεις, ανακοινώσεις, δημοσιεύσεις, συμμετοχή σε διεθνή και πανελλήνια συνέδρια.
Αποτελεί μέλος των παρακάτω επιστημονικών εταιρειών:. Ευρωπαϊκή Ένωση Μελέτης του Διαβήτη (EASD), Μεσογειακή Ομάδα Μελέτης του Διαβήτη (MGSD), Ελληνική Ενδοκρινολογική Εταιρεία, Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία, Ιατρικός Σύλλογος Πειραιά (ΙΣΠ).

Είναι Πρόεδρος της Αδελφότητας του χωριού του και Αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Ενώσεων Επαρχίας Πωγωνίου.

Ο Φώτιος Ηλ. Δάφλος γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1929 στο Περιστέρι Πωγωνίου Ιωαννίνων και αποφοίτησε από το Δημοτικό σχολείο της κοινότητας. Το 1946, σε ηλικία 17 ετών, φυγαδεύτηκε από τη μητέρα του για να αποφύγει τη στράτευση από τους αντάρτες. Με στρατιωτική μονάδα μεταφέρθηκε στα Ιωάννινα και μετά μετακινήθηκε πεζός στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως υπάλληλος κοντά στον πατέρα του. Τον Δεκέμβριο του 1950 παντρεύτηκε και αμέσως με τη Σουηδέζα γυναίκα του έφυγε για τη Στοκχόλμη, όπου έμεινε όλη του τη ζωή μέχρι τον θάνατό του. Υπηρέτησε στον Σουηδικό στρατό και του απονεμήθηκε η Σουηδική υπηκοότητα. Απέκτησε έναν γιο.
Ήταν ο πρώτος Έλληνας απόδημος στη Σουηδία στα νεότερα χρόνια και τιμήθηκε με την εκλογή του ως πρώτου προέδρου της εκεί ελληνικής παροικίας. Ανέπτυξε αξιόλογο κοινωνικό έργο ως Πρόεδρος και αργότερα ως μέλος. Βοήθησε ηθικά και οικονομικά τους μετέπειτα απόδημους Έλληνες, ιδιαίτερα ως μεταφραστής σε κάθε επαφή τους. Ιδιαίτερα βοήθησε συντοπίτες πολιτικούς πρόσφυγες που βρέθηκαν στη Ρουμανία στα μετεμφυλιακά χρόνια και αποτέλεσα τον σύνδεσμο αλληλογραφίας αυτών με τη γενέτειρά τους. Μέρος αυτής της αλληλογραφίας διασώθηκε και αποτελεί σημαντική ιστορική πηγή. Για την προσφορά του βραβεύτηκε από την Ελληνική παροικία και τιμήθηκε από Σουηδούς πολίτες.
Πέθανε το 2020 σε ηλικία 91 ετών. Στις 3 Μαρτίου 2020 τελέστηκε πάνδημη επιμνημόσυνη τελετή στο παρεκκλήσι του δάσους στο Skogskapellet, σε ένα μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Στοκχόλμης. Στη διάρκειά της αναφέρθηκαν χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από τη ζωή του και ένα μουσικό συγκρότημα έπαιξε αγαπημένα του Ηπειρωτικά τραγούδια. Η τέφρα του σκορπίστηκε στις 30 Απριλίου 2020 στο κοιμητήριο στο νησί Singo, ένα μικρό νησί βόρεια της Στοκχόλμης, όπου έζησε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του αναπολώντας τη μακρινή του γενέτειρα.