Επιφανής φιλόσοφος, Ακαδημαϊκός, καθηγητής φιλοσοφίας και ιδρυτής της Ελευθέρας Σχολής Φιλοσοφίας «Ο Πλήθων», ο Ιωάννης Ν. Θεοδωρακόπουλος θεωρείται από τους μεγαλύτερους μελετητές του Πλάτωνα και του Πλωτίνου. Σπούδασε Κλασική Φιλολογία και Φιλοσοφία στη Βιέννη, και Φιλοσοφία στη Χαϊδελβέργη, όπου και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ το 1925. Το 1929 ίδρυσε, με άλλους, το «Aρχείον Φιλοσοφίας και Θεωρίας των Επιστημών». Το 1930 εκλέχθηκε υφηγητής και το 1933 τακτικός καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το 1939 εκλέχθηκε καθηγητής της Συστηματικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου δίδαξε σχεδόν τριάντα χρόνια, ως το 1967. Το 1960 εκλέχθηκε στην Ακαδημία Αθηνών στην έδρα της Φιλοσοφίας. Το 1963 διετέλεσε πρόεδρος της Ακαδημίας και από το 1966 ως το 1981 Γενικός Γραμματέας της. Το 1966 ίδρυσε το «Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής Φιλοσοφίας» της Ακαδημίας, που αρχίζει να λειτουργεί από το 1970 και από το 1971 εκδίδει την Επετηρίδα του με τίτλο «Φιλοσοφία». Πέραν τούτου ήταν αντεπιστέλλον μέλος των Ακαδημιών της Χαϊδελβέργης (από το 1972) και του Παλέρμο, επισκέπτης καθηγητής του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, επίτιμος διδάκτορας της φιλοσοφίας του δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο, τακτικό μέλος του «Διεθνούς Ινστιτούτου Φιλοσοφίας», της «Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας» και της «Αμερικανικής Εταιρείας Μεταφυσικής», μέλος της διοίκησης της «Διεθνούς Εταιρείας Μεσαιωνικής Φιλοσοφίας» (SIEPM), Αντιπρόεδρος της «Ομοσπονδίας Φιλοσοφικών Εταιρειών» (FISP) και μέλος της «Διεθνούς Εταιρείας Πλατωνικών Μελετών». Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις. Το 1957 τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορηματικής Βιογραφίας για το έργο του «Ο Φάουστ του Γκαίτε, Μετάφραση με αισθητική και φιλοσοφική ερμηνεία» (1956). Από το 1975 μέχρι το 1979 διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Λακωνικών Σπουδών ενώ ήταν αντιπρόεδρός της στο ιδρυτικό διοικητικό συμβούλιο του 1966. Το 1975 ίδρυσε στο χωριό Μαγούλα της Σπάρτης, κοντά στον Μυστρά, την ελεύθερη σχολή φιλοσοφίας «Ο Πλήθων», αποσκοπώντας στη συνέχιση της παράδοσης του Μυστρά και στη διαπίστωση της πνευματικής και ηθικής ταυτότητας του σύγχρονου ελληνισμού, με μια προσπάθεια επιστροφής στις πολιτιστικές και φιλοσοφικές ρίζες. Στη σχολή αυτή, εκτός από τις οκτώ περιόδους των μαθημάτων, οργανώθηκαν και πολλά εξειδικευμένα συνέδρια. Τη λειτουργία της Σχολής Φιλοσοφίας ανέλαβαν μετά τον θάνατό του οι κόρες του Φανή Θεοδωρακοπούλου και Ελένη Στρατήγη, η οποία όμως πέθανε πρόωρα το 1997. Έκτοτε ανέλαβε η εγγονή του Δέσποινα. Για την πορεία του έργου της Σχολής αποφασιστική υπήρξε και παραμένει η συμβολή της Ακαδημίας Αθηνών, τιμώντας τη μνήμη του παλαιού μέλους, Προέδρου και Γεν. Γραμματέως της. Ο Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος έλαβε μέρος σε μεγάλο αριθμό φιλοσοφικών συνεδρίων, έδωσε διαλέξεις για φιλοσοφικά θέματα στο εξωτερικό και τιμήθηκε από Πανεπιστήμια και πνευματικά ιδρύματα του εξωτερικού αλλά και του εσωτερικού. Το έργο του απλώνεται σε χιλιάδες σελίδες.