Δικηγόρος και ιστοριογράφος απ’ τη Ζαγορά του Βόλου. Ιδρυτικό μέλος του ΣΕΚΕ (αργότερα ΚΚΕ) το 1918, υπήρξε γραμματέας του το 1921-22 και για χρόνια διευθυντής της εφημερίδας Ριζοσπάστης, ώσπου παραμερίστηκε με τη «μπολσεβικοποίηση» του κόμματος. Συνεργάστηκε ωστόσο μεταπολεμικά με την ΕΔΑ. Δημοσίευσε από το 1925 και μετά μια
καταπληκτική ποσότητα βιβλίων και άρθρων για τη νεότερη αλλά και την παλιότερη ελληνική ιστορία, θρησκειολογία, γραμματολογία και κοινωνιολογία, με χαρακτηριστικότερους τίτλους: Η κοινωνική σημασία της Ελληνικής ᾿Επαναστάσεως του 1821· Εισαγωγή στην ιστορία της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας· Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος· Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης, 1342-1349· Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής· Νέα προλεγόμενα στον Όμηρο· Η Σαπφώ και οι οικονομικοί αγώνες στη Λέσβο· Ρήγας Φεραίος και Βαλκανική Ομοσπονδία· Ιστορία της επαρχίας Βόλου και Αγιάς· Ιστορία του γλωσσικού μας ζητήματος. Επίσης μετέφρασε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο (1927) και στα χρόνια του Μεταξά ανέλαβε την έκδοση αρχαίων συγγραφέων για τον οίκο Ζαχαρόπουλου. Προς το τέλος της ζωής του καταπιάστηκε και με πολύτομες ιστορικές συνθέσεις. Αυτοδίδακτος ουσιαστικά ιστορικός, αναπόφευκτα κατηγορήθηκε για μονομέρειες και σχηματοποιήσεις, συνέβαλε όμως όσο άλλος κανένας στην εκλαΐκευση των μαρξιστικών ερμηνειών της ελληνικής ιστορίας.